ขอทานน้อยไม่ได้ใส่ใจอะไร ลุกขึ้นยืนพลางยิ้มแฉ่ง แล้วปัดก้นตัวเอง
“พี่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?
ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เดี๋ยวน้องจัดการให้พี่อย่างดีเลย”
“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้”
หลี่ชิงชานโบกมือปฏิเสธน้ำใจอีกฝ่าย
ขอทานคนหนึ่งจะจัดการให้เขาอย่างดีได้ยังไง? หรือจะให้เขาไปกินข้าวเหลืออย่างนั้นเหรอ?
เขาก็ไม่ได้ไม่มีเงินสักหน่อย จะหาเรื่องลำบากใส่ตัวไปทำไม?
หลี่ชิงชานกวาดตามองรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงลดเสียงลง
“นายไม่ได้บอกว่าจะพาฉันไปทำเรื่องวิชากรงเล็บสยบมังกรยี่สิบสองท่าเหรอ?
ว่ายังไงล่ะ ยังเอาตามนั้นไหม?”
“แน่นอนสิ
แค่ช่วงนี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”
“ไม่เหมาะอะไร? วันไหนก็ไม่ดีเท่าวันนี้ คืนนี้ฉันว่าน่าจะเหมาะสุดแล้ว”
ขอทานน้อยนิ่งเงียบไปหลายวินาที
“พี่ เอาจริงเหรอ?”
เขามองหลี่ชิงชานอย่างไม่อยากเชื่อ อยากแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น
“จริงสิ เช้านี้ตอนฉันออกจากบ้าน มีนกกางเขนร้อง ฉันก็รู้เลยว่าเป็นฤกษ์ดีสำหรับทำเรื่องใหญ่”
พอแน่ใจว่าหลี่ชิงชานไม่ได้ล้อเล่น ขอทานน้อยก็ฮึกเหิมขึ้นมา
“ได้ ในเมื่อพี่เอาจริงขนาดนี้ น้องก็ยอมลุยเป็นเพื่อนพี่เอง
พี่ ไปกันตอนนี้เลย”
“ยังไม่ต้องรีบ แต่เล่าให้ฉันฟังก่อนว่ามันเป็นมายังไง”