หลี่ชิงชานลงมืออย่างต่อเนื่อง แม้ดูเหมือนใช้เวลานาน แต่แท้จริงแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเดียวจบ
โชคดีที่เกราะเทพมหัศจรรย์มาก
มันแผ่บางได้ ทั้งยังเหนียวทนทาน
ในที่สุดทุกคนก็ลงมาถึงพื้นอย่างปลอดภัย แม้จะหวุดหวิดอยู่บ้าง
“พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“แค่ก ๆ...
ไม่เป็นไร ๆ ขวัญกระเจิงหมดแล้วเนี่ย
อยู่กับนายทีไร ต้องเจอเรื่องหวาดเสียวทุกที”
หวังอวี้หวนตบอกตัวเองเบา ๆ อยู่นานกว่าจะหายใจคล่อง
“ของวิเศษของนายนั่นใช้ดีจริง ๆ ตอนนั้น...”
หวังอวี้หวนเหลือบมองไปทางตี๋เหรินฟาง ก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“ในนั้น นายเปิดกลไกนั่นได้ยังไงกันแน่?”
“ก็เพราะสติปัญญาอันปราดเปรื่องของฉันน่ะสิ ในโลกนี้จะมีใครฉลาดกว่าฉันอีกหรือ?”
“ถุย ใคร ๆ ก็รู้ว่าคนที่ฉลาดที่สุดในใต้หล้าคือเจ้าหมอนั่นที่ชื่อว่าตี๋เหรินฟางต่างหาก!”
ตี๋เหรินฟางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พลางมองทุกคนด้วยแววตาไร้เดียงสา
หลี่ชิงชานไม่ได้คุยเรื่องนี้กับหวังอวี้หวนต่อ เขาหันไปมองหลงจิ่ว ซึ่งกำลังใช้มือทั้งสองยันเข่า หอบหายใจอย่างหนัก
“หลงจิ่ว ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร คราวนี้ก็ต้องขอบคุณที่ช่วยฉันอีกแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่”
เมื่อแน่ใจว่าคุณหนูคนนี้ไม่เป็นอะไร หลี่ชิงชานจึงหันไปหาตี๋เหรินฟาง
“นี่พี่ชาย เราไม่ได้สนิทกันสักหน่อย ฉันช่วยนายไว้แล้ว นายจะตอบแทนฉันยังไง?”
ตี๋เหรินฟางยิ้มซื่อ ๆ พลางเกาหัว
“เอ็งอยากให้ข้าตอบแทนยังไงล่ะ?”
หลี่ชิงชานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง วิชายุทธ์ระดับสูงกับระดับกลางเป็นสิ่งที่หายากที่สุด