“มือปราบใหญ่จิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าการลอบสังหารเพื่อนร่วมงานมีโทษอย่างไร?”
“ถ้าไม่ถูกจับได้ ก็ไม่นับว่าเป็นอาชญากรรม”
“พูดได้มีเหตุผล มือปราบจินเคยเห็นเข็มบุปผาพิรุณกับสัตว์เทพหมื่นพิษของข้าหรือไม่?”
“เคยเห็นแล้ว เข็มบุปผาพิรุณ เจ้าก็มีแค่หนึ่งกระบอก ใช้ไปแล้ว
ส่วนสัตว์เทพหมื่นพิษ ก็แค่เอาพิษของแมลงศักดิ์สิทธิ์แห่งป่ากระดูกขาวมาทาบนเกราะเทพผีเสื้อมายาพันแปลง สมบัติลับของสำนักถังเท่านั้น
จากที่พวกเขาคาดการณ์ พิษของเจ้าก็น่าจะหมดแล้ว”
เปิดไพ่กันถึงขั้นนี้แล้วหรือ?
หลี่ชิงชานแอบขำ ในเมื่อเขามีความคิดอย่างหนึ่ง อยากหาใครสักคนมาลองทำพอดี
“มือปราบจิน ข้ายกผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังให้เจ้า แล้วปล่อยข้าไปได้หรือไม่?”
“ได้สิ”
จินเฟิงเดินไปด้านข้างสองสามก้าว เปิดทางด้านหลังให้
หลี่ชิงชานไม่ได้เข้าไปใกล้
หลงจิ่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินหลี่ชิงชานพูดว่าจะยกนางให้คนอื่น กลับไม่โวยวายร้องไห้
สภาพจิตใจแข็งแกร่งมากทีเดียว
“มือปราบจิน พูดกันตามตรงเถอะ ต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมปล่อยข้าไป?”
มือปราบจินกอดอก สีหน้าเหมือนกำลังดูละครสนุก
“ฆ่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเจ้าเสีย แล้วเราจะได้อยู่เรือลำเดียวกัน
จากนั้นเอาสมบัติทั้งหมดที่เจ้าได้มาจากซากสำนักถังออกมา
ข้าถึงจะปล่อยเจ้าไป”
สีหน้าของหลี่ชิงชานไม่เปลี่ยน
นี่เรียกว่าท่าทีอยากปรองดองหรือ?
อ้าปากมาก็ขอสมบัติทั้งหมดในซากโบราณสถาน
จะปล่อยเขาไปได้อย่างไร?