ฟึ่บ!
หวังอวี้หวนรู้สึกราวกับถูกโอบล้อมด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่น
จากนั้นสายตาตรงหน้าก็ถูกบดบัง จนมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก
ได้ยินเพียงเสียงหลากหลายชนิดต่อเนื่องกัน
เปรี้ยงปร้าง! เคร้งคร้าง!
คล้ายจะมีเสียงกรีดร้องของผู้คนปะปนอยู่ด้วย
เสียงนั้นสั้นมาก ยังไม่ทันเปล่งเสียงร้องออกมาได้เต็มที่ ก็ถูกตัดขาดไปเสียแล้ว
ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ
ปลายจมูกของนางก็ได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
หลี่ชิงชานปล่อยหวังอวี้หวน
เกราะเทพกลับคืนร่างเป็นนกอีกครั้ง
ทั้งสี่มองไปข้างหน้า
เศษเนื้อเละ ๆ เศษผ้า และสิ่งสีแดงขาวเกลื่อนไปทั่วพื้น ยาวต่อเนื่องกันกว่าร้อยเมตร
อึก!
หวังอวี้หวนทำท่าจะอาเจียน
นางเคยฆ่าคนมาไม่น้อย
แต่ไม่เคยเห็นภาพน่าสยดสยองราวกับนรกเช่นนี้มาก่อน
เปี่ยนเฮ่อกับซ่ายเหอฮวาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ใบหน้าซีดขาว หน้าผากผุดเม็ดเหงื่อเล็กละเอียดเต็มไปหมด
มีเพียงหลี่ชิงชานที่ยังสงบนิ่ง
อย่างไรเสีย เขาเหลือบมองแค่ครั้งเดียวก็หลับตาลงแล้ว
«หลี่ทงเทียน ผิวของเจ้าแข็งขนาดนี้ได้ยังไงกัน?
โดนเข็มบุปผาพิรุณตรงนี้เข้าไปยังไม่เป็นอะไรเลย!»
หวังอวี้หวนค่อย ๆ หายจากอาการไม่สบาย แล้วมองหลี่ชิงชานอย่างอยากรู้อยากเห็น
«แล้วก็ ของใส ๆ นี่คืออะไร ทำไมถึงแข็งขนาดนี้เหมือนกัน?»
เปี่ยนเฮ่อกับซ่ายเหอฮวาหันมามองด้วย
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองก็สงสัยนกตัวจิ๋วโปร่งใสที่เกาะอยู่บนไหล่หลี่ชิงชานมาก
«เอ่อ... ข้าเจอเรื่องประหลาดมานิดหน่อยในสำนักถัง
จริงสิ พวกเจ้าจะเข้าไปค้นทรัพย์สินบนตัวพวกนั้นหรือเปล่า?»
หลี่ชิงชานไม่อยากพูดมาก จึงเปลี่ยนเรื่อง
«ไม่เอาดีกว่า นั่นไม่ต่างอะไรกับเก็บเงินในกองขี้เลยไม่ใช่หรือไง?
อีกอย่าง ตั๋วเงินที่มีค่าคงถูกซัดจนเละหมดแล้ว