“ตอนนี้ฉันให้คุณไม่ได้
วิชานั้นมีเงื่อนไขในการเรียนรู้สูงมาก
แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังใช้ไม่เป็น”
หลี่ชิงชานราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ ความตื่นเต้นพลันหายวับไปในทันที
“แล้วเมื่อไหร่ถึงจะให้ได้?”
“ฉันต้องเขียนจดหมายถึงพ่อ ให้เขาส่งมาให้
วางใจเถอะ คุณช่วยชีวิตฉันไว้ เขาต้องให้คุณแน่นอน”
หลี่ชิงชานขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาวางแผนจะไปภูเขาไอหมอกในอีก 3 วัน เพื่อเอาโลหะหลอมผิวหนังชิ้นสุดท้ายมา
จะมีเวลารอให้พวกเขาค่อย ๆ อนุมัติอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
“ของจะมาถึงภายใน 3 วันไหม?”
“แน่นอน ผู้ส่งสารของฉันคือนกหัวดำ บินได้วันละ 3,000 ลี้
เร็วมาก
ภายใน 3 วันต้องเอามาส่งให้คุณได้แน่”
หลงจิ่วเห็นหลี่ชิงชานทำหน้าบึ้ง ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่พอใจ
“ทำหน้าแบบนั้นทำไม? ถ้าคุณรีบใช้ตอนนี้ ฉันเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นให้ทันทีได้ ให้ของระดับเหลืองแทน”
“งั้นไม่ต้องหรอก รออีก 3 วันฉันยังไหว”
“ถ้าอย่างนั้นก็เลิกทำหน้าบึ้งได้แล้ว”
“ฉันไม่ได้ทำหน้าบึ้ง หน้าฉันเย็นชาโดยธรรมชาติ”
“งั้นยิ้มให้ดูหน่อย”
“ฮิ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
หลังจากส่งหลงจิ่วไปหาพวกซ่ายเหอฮวาแล้ว หลี่ชิงชานก็ออกจากถ้ำไปตามลำพัง
ไม่มีใครรู้ว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง
เปี่ยนเฮ่อ หวังอวี้หวน และหลงจิ่วต่างได้รับบาดเจ็บ แถมยังมีคนเห็นพวกเขาเข้าข้างหลี่ชิงชานอีก
หลบอยู่ในซากสำนักถังไปก่อนน่าจะดีกว่า
ทันทีที่กระโดดออกจากปากถ้ำ
หลี่ชิงชานก็เห็นว่ารอบด้านวุ่นวายไปหมด
ผู้คนเดินขวักไขว่บนถนนใหญ่ ทั้งเสียงทุบทำลาย เสียงวิ่ง และเสียงเอะอะดังไม่ขาดสาย
ถ้าไม่รู้คงนึกว่ามีโจรบุกปล้นหมู่บ้านเสียอีก