“น้องชายเอ๊ย ไม่ใช่ว่าพี่สาวจะว่าเจ้านะ แต่นี่เป็นมื้อสุดท้ายของศิษย์พี่เจ้าแล้ว
ให้เยอะกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ?”
“เอ่อ... พี่สาว ไม่อย่างนั้นเราป้อนให้เขาก่อนแล้วค่อยว่ากันดีไหม?”
ซ่ายเหอฮวาชำเลืองมองหลี่ชิงชานอย่างเอือมระอา ก่อนรับกระบอกไม้ไผ่มาแนบปากเปี่ยนเชวี่ย
น้ำแกงไหลไปตามกระบอกไม้ไผ่ แต่ยังไม่ทันถึงปากเปี่ยนเชวี่ย ก็เกาะติดอยู่บนผนังด้านในของกระบอกจนหมด
เทออกมาไม่ได้สักหยด
ซ่ายเหอฮวามองหลี่ชิงชานด้วยแววตาตัดพ้อ
หลี่ชิงชานกำลังป้อนยาให้หวังอวี้หวน จึงไม่ทันสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้
ซ่ายเหอฮวาจนปัญญา จึงถอดกระบอกน้ำที่เอวออกมา เติมน้ำลงในกระบอกไม้ไผ่เล็กน้อย
จากนั้นก็เขย่าไปมา
หลังเขย่าจนน้ำแกงข้างในเข้ากันดีแล้ว จึงป้อนให้เปี่ยนเชวี่ยดื่ม
เปี่ยนเชวี่ยที่เดิมแทบไม่เหลือลมหายใจ หลังดื่มน้ำแกงฟื้นวิญญาณใหญ่เข้าไป ลมหายใจก็กลับมาสม่ำเสมอทันที
เพียงไม่กี่อึดใจ ใบหน้าแก่ซีดเผือดก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง
เปี่ยนเชวี่ยค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา แล้วขยับปากสองสามที
“ยาวิเศษชั้นเลิศ!?
เห็ดทองม่วงเซวียน กล้วยไม้โลหิตน้ำลายมังกร กล้วยไม้เร้นสมบัติแห่งปฐพี...
ล้วนเป็นสมุนไพรพันปี!! ยาวิเศษระดับเทพ!!!”
เปี่ยนเชวี่ยผุดลุกขึ้นนั่งทันที
แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“ฤทธิ์ยาใสบริสุทธิ์! ผสานกันได้อย่างสมบูรณ์! ไร้สิ่งเจือปน!!
โชคดีเหลือเกิน!!
ได้กินยาวิเศษเช่นนี้ ช่างเป็นบุญวาสนาเพียงใด!
ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม!!
ต่อให้โดนฟันอีกสักสองสามดาบก็คุ้มค่า!”
หลังจากพร่ำรำพันอยู่พักหนึ่ง เปี่ยนเชวี่ยจึงสังเกตเห็นซ่ายเหอฮวาที่อยู่ข้าง ๆ
“ฮูหยินก็อยู่ด้วย หรือว่าเจ้าก็ตายแล้ว?”
“ตายบ้านเจ้าน่ะสิ!”
ซ่ายเหอฮวาตอบอย่างไม่สบอารมณ์
เปี่ยนเชวี่ยตรวจดูร่างกายตัวเอง
กระดูกที่หักและอวัยวะภายในที่บาดเจ็บเริ่มสมานกันแล้ว
พักฟื้นอีกสักสามถึงห้าวันก็น่าจะหายดี
“ข้ายังไม่ตายหรือ? ยาวิเศษระดับเทพ? ได้ดื่มจริง ๆ หรือ?
ฮูหยินรีบบอกมา ไปหามาจากที่ใด?”
ซ่ายเหอฮวาพยักพเยิดไปทางหลี่ชิงชาน