“สี่ต่อหนึ่ง ท่านหนุ่มซุน เจ้ายังมีโอกาสชนะอยู่หรือ?”
ซุนเยว่ซานหันกลับไปมอง
หวังอวี้หวน เปี่ยนเชวี่ย และซ่ายเหอฮวา
ทั้งสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาล้วนรู้จัก
เจ้าของร้านกับฮูหยินแห่งโถงเมตตา
คนดูแลบัญชีหน้าเคาน์เตอร์ของหอสดับพิรุณ
ทั้งสามคนอยู่ขั้นหลอมเนื้อระดับหนึ่ง
ซุนเยว่ซานหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ทั้งจนใจและพูดไม่ออก
“ถ้าคิดว่าเอาพวกไม่ได้เรื่องไม่กี่คนมาก็จะเอาชนะข้าได้ล่ะก็ เจ้าคิดผิดมหันต์แล้ว”
“เฮ้ย เจ้าว่าใครไม่ได้เรื่อง?
ข้าไม่ได้อยู่ในสภาพพร้อมที่สุด ไม่อย่างนั้นแค่นิ้วเดียวก็ขยี้เจ้าให้ตายได้แล้ว!”
หวังอวี้หวนเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว นางเท้าเอวแล้วด่ากราด
“ดูหมิ่นข้าได้ แต่อย่าดูหมิ่นภรรยาข้า
ไอ้เด็กรุ่นหลังปากกล้า รนหาที่ตายเอง!”
“ใช่แล้ว วันนี้พวกเราสี่ผู้กล้าจะมาประลองกับเจ้า ผู้บังคับการเมืองหื่นชื่อ!”
ซุนเยว่ซานไม่สนใจเสียงตะโกนท้าทายจากทั้งสามคนด้านหลังแม้แต่น้อย
สายตาเย็นเยียบจับจ้องหลี่ชิงชาน
“หลี่ทงเทียน ถ้านี่คือไพ่ตายของเจ้า
ก็เตรียมบอกลายุทธภพได้เลย”
ร่างของซุนเยว่ซานไหววูบ ความเร็วของเขาสูงจนหลี่ชิงชานมองไม่ทัน
“น้องชาย!”
“ศิษย์น้อง ระวัง!”
“น้องชาย!”
ทั้งสามใช้ท่าร่าง พยายามเข้าไปช่วย
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแล้ว
ซุนเยว่ซานพุ่งมาถึงตรงหน้าหลี่ชิงชานในชั่วพริบตา
ทว่ากลับพบว่าวัตถุทรงกระบอกสีดำมืดกำลังเล็งมาที่เขา
ซุนเยว่ซานตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ
เขาบิดตัวหลบไปอีกด้านแทบจะตามสัญชาตญาณ
หลี่ชิงชานฉวยโอกาสนั้นกระโดดสามจังหวะพุ่งออกจากบ้าน ไปรวมกลุ่มกับทั้งสามคน