“นี่มันตัวอะไรกันแน่?”
เฮยเหล่าลิ่วเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาไม่กล้าอยู่ต่ออีกแล้ว
รีบเปิดประตูรถ ทิ้งตัวลงนั่งตรงที่นั่งคนขับ บิดกุญแจเตรียมหนี
หลี่ชิงชานคว้าก้อนหินขึ้นมาจากพื้น
แล้วระดมใช้วิชามือเด็ดบุปผาปลิดใบใส่รถ
กระจกกับยางรถถูกก้อนหินกระหน่ำจนแตกกระจาย
เกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊งต่อเนื่อง ราวกับสายฝนซัดพิณผีผา
“อ๊าก!”
เฮยเหล่าลิ่วร้องโหยหวน หูข้างหนึ่งถูกซัดจนขาด
ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด
เร็วเข้า! เรียกกำลังเสริม!
ท่ามกลางความโกลาหล ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา
หลี่ชิงชานได้ยินแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าต้องรีบจัดการให้เร็วขึ้น
เขาสะบัดก้อนหินออกไปอีกหลายก้อน เคลียร์พื้นที่ได้อย่างราบรื่น
บริเวณรอบแว่นตาไม่มีใครเหลือรอดสักคน เขาใช้ท่ากระโดดสามจังหวะไล่ตามรถของเฮยเหล่าลิ่ว
ขณะที่กำลังจะเปิดประตูรถ
จู่ ๆ ก็มีแสงดาบพุ่งมาจากด้านข้าง เล็งตรงมาที่ดวงตาของเขาเร็วราวสายฟ้า
หลี่ชิงชานยกแขนขึ้น คว้ามีดผ่าตัดที่พุ่งเข้ามาได้ทัน
เสียงอุทานแผ่วเบาดังขึ้นจากทางเดินเล็ก ๆ ในป่ามืด
หลี่ชิงชานหันไปมอง เห็นหมอคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินออกมาจากความมืด
เขาสวมแว่นตา ผมหวีเรียบร้อยไร้ที่ติ
ดูเป็นผู้ดีมีหน้ามีตา
หมอดันแว่นกรอบทองขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยน
“ตั้งแต่ฉันก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมเอ็น นายเป็นคนแรกที่รับมีดบินของฉันได้
มีฝีมือดีนี่
มาทำงานกับฉันสิ ฉันกำลังขาดผู้ช่วยพอดี”