“ไม่นึกเลยว่าหลี่ทงเทียนจะมีโชควาสนาลึกล้ำถึงเพียงนี้ ถึงกับพบซากสำนักถังในตำนานได้”
เบื้องหน้าป้ายไม้ผุพังของซากสำนักถัง
หัวหน้าของขุมกำลังใหญ่หลายฝ่ายยืนเรียงเคียงกัน
สี่ตระกูลใหญ่ สำนักยุทธ์สามแห่ง และกองกำลังจากที่ว่าการ
เห็นได้ชัดว่าเป็นขุมกำลังฝ่ายธรรมะแท้ ๆ แต่กลับอยู่ร่วมกับสี่สำนักมารอย่างสงบสุข
“เข็มบุปผาพิรุณของเจ้าเด็กนั่น คงได้มาจากข้างในนี่แหละ”
“ใช่แล้ว ในเมื่อเขาเคยเข้าไปแล้ว สมบัติล้ำค่าอาจอยู่กับเขาก็ได้”
แต่ละคนต่างมีแผนการของตน
“ถ้าอย่างนั้นก็แยกกันค้นหา ใครมีฝีมือก็ได้ไป”
“เห็นด้วย ๆ!”
“เฮ้ พวกเจ้าดูนั่นสิ! นั่นอะไรน่ะ?!”
ทุกคนเงยหน้ามอง เห็นสัตว์วิเศษสีสันเจิดจ้าตัวหนึ่งบินผ่านมาจากไม่ไกล มุ่งตรงเข้าไปยังส่วนลึกของซากโบราณสถาน
“สัตว์วิเศษ! สวยจริง ๆ! ต้องเป็นสัตว์วิเศษที่มีพลังแข็งแกร่งมากแน่!”
ประมุขลัทธิหยินหยางฉางเซิงมีฝีมือสูงที่สุด จึงพุ่งออกไปเป็นคนแรก
จากนั้นซุนเยว่ซานและมารโลหิต... ทุกคนต่างมองมันราวกับเห็นหญิงงามเลิศล้ำ
แล้วพากันไล่ตามสัตว์วิเศษสีสันสดใสไป
ไม่รู้ว่าจงใจหรือบังเอิญ สัตว์วิเศษมักบินไปทางที่มี กับดัก
กับดักเหล่านี้ขาดการบำรุงรักษามานาน อานุภาพลดลงมาก แต่ก็ยังประมาทไม่ได้
คนฝีมือสูงกลุ่มแรกอาศัยทักษะของตน หลบพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด
แต่พวกสมุนที่ตามมาด้านหลังกลับไม่มีโชคเช่นนั้น
บ่อยครั้งที่กับดักทำงาน ก็มีคนตายเป็นเบือ