“แล้วไงต่อ? ไม่มีแล้ว”
“ถ้าไม่มี งั้นก็ไปตายซะ”
หลี่ชิงชานชักดาบฟันซ้ำ!
“เดี๋ยวก่อน ข้ากลายเป็นทาสของเจ้าแล้ว ทำไมยังจะฆ่าข้าอีก?”
“คิดว่าข้าโง่หรือไง? เจ้าเป็นคนถ่ายทอดวิชาให้ข้า แล้วเจ้าจะใช้ไม่เป็นหรือ? ใครจะรู้ว่ามีลูกไม้ซ่อนอยู่อีกหรือเปล่า?
อีกอย่าง ทาสขั้นหลอมเอ็นที่แขนขาดไปข้างหนึ่งแบบนี้
ข้าก็ไม่ได้ต้องการสักเท่าไร อีกไม่นานข้าก็จะไปถึงขั้นนี้แล้ว”
พูดจบ หลี่ชิงชานก็ไม่เอ่ยอะไรอีก
ยกมือฟันออกไปด้วยกระบวนท่าเทพมารดับสูญ!
“เจ้า!”
เจ้าพิษเฒ่าพยายามหลบอย่างลนลาน แต่ขาทั้งสองข้างถูกเกราะเทพปกคลุมจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
รูม่านตาของเขาขยายกว้าง มองแสงดาบสายแล้วสายเล่าฟันตรงเข้าหาศีรษะ
ครืน!
เจ้าพิษเฒ่าผู้มีพลังถึงขั้นหลอมเอ็นขั้นสอง ถูกฟันขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว
เกราะเทพสองชิ้นที่หล่นลงพื้นพร้อมกับศพค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหากัน ก่อนจะหลอมรวมกลับเป็นหนึ่งเดียว
หลี่ชิงชานมองเกราะเทพที่ขยับยุบยับเข้าหากันแล้วครุ่นคิด
เขาเคยลองทำให้เกราะเทพแยกออกจากกันแล้ว
น่าเสียดาย ด้วยฝีมือของเขากับผีเสื้อสีรุ้งในตอนนี้ ยังควบคุมเกราะเทพสองชิ้นพร้อมกันไม่ได้
บางทีถ้าพลังจิตสูงขึ้นกว่านี้ ก็คงทำได้
“ไม่นึกเลยว่าในภูเขาไอหมอกจะมีพืชสมบัติอายุพันปีถึงสามต้น
ราวกับสร้างมาเพื่อข้าโดยเฉพาะ”