“ศิษย์อะไร? ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่รู้เรื่องเลย”
หลี่ชิงชานเปิดหน้าต่างค่าสถานะตรวจดูอีกฝ่าย
ขั้นหลอมเอ็นระดับสอง
พละกำลังและความเร็วล้วนแตะ 100 แต้ม เป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง
“ฮึ ไม่รู้รึ?
ข้าเฒ่าวนอยู่ในเขตหมอกพิษตั้งรอบใหญ่ เจอแค่เจ้าเพียงคนเดียว
ยังกล้าพูดว่าไม่รู้อีกหรือ?”
“ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่รู้จริง ๆ ถ้าท่านจะโยนความผิดให้ข้า ก็โปรดแสดงหลักฐาน...”
จู่ ๆ เฒ่าพิษก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
เขาหันขวับ ยกมือสาดหมอกพิษออกไปทันที
ยังไม่ทันเห็นชัดว่าสิ่งใดกำลังพุ่งมาจากเบื้องหน้า
ก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันบ้าคลั่งที่โถมเข้ามาจากด้านหลัง!
เฒ่าพิษใช้วิชาตัวเบาหลบโดยสัญชาตญาณ
แต่การโจมตีนั้นรวดเร็วและฉับพลันเกินไป
ศีรษะหลบพ้นกระบวนท่าสังหารถึงตายได้ ทว่าแขนซ้ายกลับถูกฟันขาดถึงโคน
กระทั่งถึงตอนนั้น หางตาของเขาจึงเหลือบเห็นเงาผีสีดำขนาดมหึมาที่ด้านหลัง ซึ่งกำลังเลือนหายไป
“เจ้า! ไอ้สารเลว!”
เฒ่าพิษเดือดดาล
ขณะถอยหนี เขาก็รีบจี้จุดสำคัญหลายแห่งบนไหล่เพื่อห้ามเลือด
“เจ้าอะไร! รับดาบข้าไปอีกที!”
หลี่ชิงชานถีบเท้าพุ่งเข้าใส่ ยกดาบด้วยสองมือแล้วฟันลงอย่างรวดเร็ว
เงาผีเทพสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เฒ่าพิษเตรียมตัวไว้แล้ว
เขาเร่งใช้วิชาตัวเบา หลบพ้นจิตสังหารถึงตายได้อย่างฉิวเฉียด
“เจ้าหนุ่ม เจ้าใช้วิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่เป็นด้วยหรือ?
แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร?”
“ท่านผู้เฒ่า สายตาฝ้าฟางแล้วหรือ? แม้แต่ศิษย์ของท่านยังจำข้าได้ ท่านกลับจำไม่ได้หรือ?”
ตอนนี้สถานการณ์ถึงขั้นไม่ตายก็ไม่เลิกราแล้ว หลี่ชิงชานจึงคร้านจะปิดบังอีกต่อไป
“เจ้าเป็น...”
เฒ่าพิษเพ่งพินิจใบหน้าของหลี่ชิงชานอย่างละเอียด ในที่สุดก็นึกถึงภาพวาดภาพหนึ่งในความทรงจำได้