หลี่ชิงชานให้ผีเสื้อสีรุ้งกับเกราะเทพหลอมยา ส่วนตัวเองก็เริ่มฝึกเสียงมายา
ความชำนาญเสียงมายาเพิ่มขึ้น 600
ความชำนาญเสียงมายาเพิ่มขึ้น 600
ผ่านไป 5 ชั่วโมง ในที่สุดเสียงมายาก็เลื่อนถึงขั้น 8 ขั้นสมบูรณ์
หลี่ชิงชานยังเพิ่มค่าความคล่องแคล่วจนถึง 55 แต้มได้เสียที
ตอนนี้เหลือเพียงพลังจิตกับรากกระดูกที่ยังไม่ถึงค่าสูงสุด 55 แต้ม
เขาเหลือบมองเวลา ตอนนี้หนึ่งทุ่มแล้ว
หวังอวี้หวนกับหลงจิ่วกลับมาตั้งแต่ห้าโมงกว่า
หลี่ชิงชานเปิดประตูออกไป
พวกคนรับใช้กำลังยกอาหารมาที่ลานบ้าน
“หลี่ทงเทียน ขยันจริง ๆ นะ อยู่บ้านเมื่อไรก็ฝึกตลอดเลย”
“แน่นอนอยู่แล้ว ความเก่งของพี่ชายสุดหล่อไม่ได้อาศัยโชคหรอก
ล้วนมาจากความพยายามทั้งนั้น”
หวังอวี้หวนเชิดคางน้อย ๆ ท่าทางหยิ่งผยอง
“ไม่เหมือนฉัน ไม่ต้องฝึกอะไรเลย
แค่ตื่นรู้ในวิถีเต๋าครั้งเดียว ก็ทะยานขึ้นฟ้าได้แล้ว”
“เลิกโม้ได้แล้ว ตกโสมชะตาสวรรค์ได้กี่ต้น?”
“ไม่ได้เยอะสักหน่อย”
หวังอวี้หวนหันหน้าไปอีกทาง ไม่ยอมสบตาหลี่ชิงชาน แววตาหลุกหลิกเล็กน้อย
“ไม่ได้เยอะนี่มันเท่าไรกันล่ะ ไหนตกลงกันว่าจะเอาเจ็ดต่อสามไง?”
หลี่ชิงชานเดินไปที่โต๊ะ โน้มหน้าเข้าไปใกล้หวังอวี้หวนแล้วถาม
“ตกไม่ได้ แล้วจะแบ่งยังไงล่ะ?”
หวังอวี้หวนหันทั้งตัวหนี เหลือเพียงแผ่นหลังเล็ก ๆ ให้หลี่ชิงชานเห็น
หลี่ชิงชานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ที่รัก เธอไม่ได้บอกหรือว่าถ้าตื่นรู้ในวิถีเต๋าครั้งเดียว ก็จะกลับไปถึงจุดสูงสุดได้?
โสมชะตาสวรรค์พวกนี้ไม่มีประโยชน์กับเธอเลยสักนิด”
“ทำไมจะไม่มีประโยชน์ล่ะ?