ขนที่ต้นคอของฉู่สยงลุกชันไปทั้งแถบ
ดาบถังสีดำเล่มนั้นเย็นเยียบ ไอหนาวจากคมดาบแล่นไปตามเส้นเลือดใหญ่ตรงสู่สมอง
ซิการ์ที่ขาดครึ่งตกอยู่บนพื้นยังคงมีควันลอยกรุ่น
ลูกกระเดือกของเขาแข็งค้าง
แม้แต่กลืนน้ำลายก็ยังไม่กล้า กลัวว่าลูกกระเดือกจะขยับขึ้นลงจนคมดาบกรีดเป็นแผลใหญ่กว่าเดิม
ลูกน้องหลายสิบคนที่กำลังดึงกางเกงขึ้นยืนนิ่งแข็งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ปักหลักอยู่กับที่ไม่ต่างจากเสาไม้
ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
ชายชราร่างผอมแห้งที่ถือกระติกเก็บความร้อนแผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมา หนักหน่วงยิ่งกว่าห้องเก็บศพในฌาปนสถานเสียอีก
ฉู่สยงเป็นคนที่ฝ่าฟันคมดาบมา
เขารู้จักกลิ่นอายแบบนี้ดีเกินไป
นี่ไม่ใช่ความเหี้ยมเกรียมที่ฝึกฝนมาจากการไล่ฟันคนตามท้องถนน
แต่มันคืออสูรที่สังหารผู้คนนับล้าน อาบชโลมตัวอยู่ในกองซากศพและทะเลเลือด
ขาทั้งสองข้างของเขาเริ่มสั่นควบคุมไม่ได้ กระดูกหัวเข่ากระทบกันจนเกิดเสียง “กึก ๆ” เบา ๆ
“ผะ...ผู้เฒ่า”
เสียงฉู่สยงสั่นพร่าเหมือนถุงพลาสติกขาด ๆ ที่ถูกลมหนาวพัดกระพือ
เขาค่อย ๆ คลายมือ ท่อเหล็กที่มีร่องเลือดไหล “เคร้ง” ตกกระแทกหลังเท้า
เจ็บมาก แต่เขาไม่กล้าหลบ
“เข้าใจผิด...เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น”
เขาเหลือบมองดาบถังจากหางตา แล้วค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้ จะพาคนของผมไสหัวไปให้หมด”