ลานหลังร้านขายของชำจิงหยวน
กลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ตลบอบอวลไปทั่วอากาศ
ฝาท่อเหล็กหล่อถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ
ฉู่สยง ประมุขหอพยัคฆ์ทมิฬแห่งเจียงเฉิง
เจ้าพ่อใต้ดินที่ปกติออกจากบ้านพร้อมบอดี้การ์ด 30 คน สูบซิการ์มวนละพันหยวน
เวลานี้กลับกำลังคุกเข่าอยู่ข้างปากท่อที่มีตะไคร่น้ำขึ้นเต็ม
เสื้อกล้ามสีดำถูกเขาถอดโยนทิ้งไว้กับพื้นตั้งนานแล้ว
เขาเปลือยท่อนบน
แขนขวากำยำจมหายลงไปในน้ำเสียสีดำมืดจนมิดหัวไหล่
นิ้วมือคลำหาและกวนน้ำอย่างยากลำบากท่ามกลางเศษผักเน่า โคลนตะกอน และซากหนู
ทุกครั้งที่ตักของเหลวเหนียวข้นส่งกลิ่นเหม็นขึ้นมาได้กำหนึ่ง
เขาก็จะขย้อนออกมาเสียงหนึ่ง
“แค่ก—”
น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาฉู่สยง
เขาปาดหน้าโดยไม่ระวัง ป้ายโคลนดำสองสามหยดลงบนแผลเป็นรูปดาบ
สภาพดูไม่ต่างจากขอทานที่กำลังตักสิ่งปฏิกูล
“ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง?”
เจิ้นซานนั่งอยู่บนม้านั่งหินข้าง ๆ
ไขว่ห้าง มือถือแตงกวาที่ล้างสะอาดแล้วครึ่งลูก
เขากัดเข้าไปคำหนึ่งดังกรอบ
เสียงกรุบกรอบก้องไปทั่วลานหลังบ้าน
“รีบลงมือหน่อย”
เจิ้นซานชี้ไปยังส่วนลึกของท่อระบายน้ำด้วยมือที่ถือแตงกวา
“นายท่านบอกแล้ว”
“ถ้าท่อนี้ระบายน้ำไม่คล่อง ตอนกลางคืนพอล้างผักแล้วน้ำเอ่อขึ้นมา”
เขาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองเต็มปาก