เสียงซักถามของพ่อบ้านฝูดังก้องไปทั่วตลาดสด แฝงความแหลมสูงราวกับคนเสียสติ
เจิ้นซานไม่แม้แต่จะชายตามองนิ้วแห้งเหี่ยวที่ชี้มาทางตน
“หนวกหูชะมัด”
เจิ้นซานแคะหูอย่างรำคาญ
แขนขวากำยำยื่นพรวดออกไป
พ่อบ้านฝูคิดจะหลบ กระบวนท่าตัวนกนางแอ่นทะลุป่าที่เขาภาคภูมิใจกำลังจะเริ่มขึ้น
แต่มือของเจิ้นซานกลับทะลวงผ่านการป้องกัน คว้าคอเสื้อชุดถังราคาแพงของเขาไว้แน่นแล้ว
“ลุกขึ้น”
เจิ้นซานตวาดเสียงต่ำ
ร่างผอมแห้งหนักกว่าร้อยจินของพ่อบ้านฝูลอยพ้นพื้นทันที
เจิ้นซานยกเขาขึ้นด้วยมือเดียวกลางอากาศ ราวกับกำลังหิ้วลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง
“บังอาจนัก!”
พ่อบ้านฝูร้อนรน
อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อบ้านใหญ่แห่งตระกูลเย่ในเยี่ยนจิง ทั้งยังเป็นปรมาจารย์หมัดสำนักในผู้ทรงเกียรติ
ถูกคนหิ้วแขวนราวกับเนื้อหมูอยู่กลางตลาดสด เสียหน้าจนหมดสิ้น
เขาสูดลมหายใจลึก ปราณแท้ในตันเถียนหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง พยายามสะบัดมือของเจิ้นซานให้หลุด
“สลายไป!”
พ่อบ้านฝูซัดฝ่ามือทั้งสองใส่แขนเจิ้นซานอย่างแรง
“ปัง”
เสียงทึบดังขึ้น
แขนของเจิ้นซานไม่ขยับแม้แต่น้อย ผิวหนังยังไม่แดงขึ้นสักนิด
พ่อบ้านฝูกลับรู้สึกว่าปราณแท้ของตนปะทะเข้ากับแผ่นเหล็กตัน ถูกแรงสะท้อนจนแขนทั้งสองชาดิก
“ประหยัดแรงไว้เถอะ ตาแก่กระดูกผุ”
เจิ้นซานแค่นหัวเราะ
เขาหันหลัง หิ้วพ่อบ้านฝูเดินดุ่ม ๆ ออกไปนอกตลาดสด
พื้นรองเท้าเหยียบใบผักเน่าเกลื่อนพื้น ส่งเสียง “แฉะ ๆ”