บนแผ่นหินสีเขียวหน้าร้านขายของชำ
หน้าผากของพ่อบ้านฝูแตกแล้ว เลือดผสมกับน้ำโคลนไหลนองพื้น
“ตึง”
“ตึง”
เขาก้มศีรษะโขกพื้นซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับเครื่องจักรที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย
หน้าผากกระแทกแผ่นหิน ส่งเสียงทุ้มก้องสะท้อน
เสิ่นจิงหยวนเดินกลับเข้าไปในร้าน
เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หวายไม้ไผ่สีลอกตัวนั้น เสียงหวายเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าด
เขาหยิบแอปเปิลฟูจิแดงจากโต๊ะปาเซียนข้างตัว
แล้วคว้ามีดปอกผลไม้ด้ามพลาสติกแบบพับได้ขึ้นมา
“แกร๊ก”
ใบมีดดีดออกมา
เสิ่นจิงหยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วเริ่มปอกแอปเปิลอย่างไม่รีบร้อน
คมมีดบางเฉียบ แนบชิดเนื้อผลไม้
เปลือกแอปเปิลสีแดงเข้มยาวเป็นสายต่อเนื่อง คล้อยจากปลายนิ้วของเขาลงสู่พื้นทีละรอบ
ภายในร้านเงียบจนน่าขนลุก
เสิ่นเอ้อร์ที่กำลังล้างจาน
เสิ่นซานที่กำลังหั่นเนื้อ
รวมถึงเจิ้นซานกับเงาพิทักษ์ที่ยืนอยู่หน้าประตู
ทุกคนหยุดมือ
พวกเขาแม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้เบาที่สุด กลัวจะรบกวนนายท่าน
มีเพียงเสียงโขกศีรษะทุ้มหนักของพ่อบ้านฝูเท่านั้น
“ช่วงนี้เธออยู่เยี่ยนจิงเป็นอย่างไรบ้าง?”
เสียงของเสิ่นจิงหยวนดังขึ้น
แผ่วเบา
สบาย ๆ ราวกับกำลังชวนคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป
พ่อบ้านฝูชะงักมือทันที
หน้าผากแนบอยู่กับแผ่นหินสีเขียว ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอยู่ครู่หนึ่ง
เขารู้ว่าเสิ่นจิงหยวนถามถึงใคร
เย่ชิงหว่าน
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเย่ในเยี่ยนจิง มารดาผู้ให้กำเนิดเสี่ยวอวี๋