ตลาดสดจอแจไปด้วยเสียงผู้คน
แมลงวันบินวนหึ่ง ๆ อยู่เหนือเขียง
พ่อบ้านฝูกับเจิ้นซานที่อยู่หลังแผงขายเนื้อหมายเลขสาม ยืนห่างกันหลายสิบเมตร
สายตาของทั้งคู่จ้องประสานกันอย่างไม่ลดละ
เจิ้นซานปักมีดแล่กระดูกเปื้อนเลือดลงบนเขียงไม้พุทราหนา ๆ ดัง «กึก»
ด้ามมีดยังคงสั่นไหวเล็กน้อย
เขาหยิบผ้าขนหนูสกปรกที่พาดคอ เช็ดมันหมูออกจากมือใหญ่หยาบกร้าน
จากนั้นคว้ากระติกน้ำทหารสีลอกที่วางอยู่ข้าง ๆ
แหงนหน้าขึ้น
แล้วดื่มน้ำต้มสุกเย็น ๆ เข้าไปสองอึกดัง «อึก ๆ»
หยดน้ำไหลไปตามเคราครึ้ม จนซึมเข้าไปในผ้ากันเปื้อนหนังสีดำ
พ่อบ้านฝูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
กลิ่นคาวปลาคลุ้งในอากาศทำให้เขาคลื่นไส้
เขาข่มความใจสั่นประหลาดที่เกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุ แล้วบอกตัวเองว่านี่ก็แค่คนฆ่าหมูคนหนึ่ง
พ่อบ้านใหญ่แห่งตระกูลเย่ในเยี่ยนจิง ปรมาจารย์หมัดสำนักใน
จะถูกคนขายเนื้อในตลาดสดทำให้กลัวได้อย่างไร
“ลุกขึ้น!”
พ่อบ้านฝูเตะบอดี้การ์ดที่ยังคุกเข่าอยู่ในน้ำโคลน พลางกุมหน้าแข้งร้องโอดครวญ
“ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ กลับไปก็ไปรับโทษเอง!”
บอดี้การ์ดอีกคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บรีบยื่นมือไปดึงเพื่อนให้ลุกขึ้น
ทั้งสองประคองกัน เดินกะเผลกตามหลังพ่อบ้านฝู
พ่อบ้านฝูไพล่มือไว้ด้านหลัง
รองเท้าผ้าสีเทาเหยียบผ่านเศษผักเน่าเกลื่อนพื้น ก่อนเดินมาหยุดหน้าแผงขายเนื้อหมายเลขสาม