รอยนิ้วมือที่กดลงบนผงวอลนัตยังคงประทับอยู่บนโต๊ะหนังสือไม้แดง
พ่อบ้านฝูหันหลัง รองเท้าผ้าสีเทาเหยียบลงบนพรม ก่อนเดินออกจากเรือนใหญ่ตระกูลเย่
สามชั่วโมงต่อมา
เครื่องบินโดยสารโบอิงลำหนึ่งจากเยี่ยนจิงลงจอดที่สนามบินนานาชาติเจียงเฉิง
ทางออกผู้โดยสาร
พ่อบ้านฝูสวมชุดถังจวงสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บประณีตชุดเดิม
มือทั้งสองไพล่หลัง
เชิดคางขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองฝูงชนที่พลุกพล่านในสนามบินด้วยสายตาเหนือกว่า
พ่อบ้านใหญ่แห่งตระกูลโบราณชั้นนำในเยี่ยนจิง เมื่อมาถึงเมืองเล็ก ๆ อย่างที่นี่
ก็ไม่ต่างจากคนเมืองมาตรวจตราชนบท
ความหยิ่งผยองที่ฝังอยู่ในกระดูกปิดอย่างไรก็ไม่มิด
ด้านหลังเขามีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสองคนเดินตามมา
ทั้งสองก้าวเดินมั่นคง ลมหายใจยาวสม่ำเสมอ
ขมับนูนขึ้นสูง เป็นยอดฝีมือวิชายุทธ์โบราณขั้นฮว่าจิ้งอย่างแท้จริง
หากอยู่ในสถานที่อย่างเจียงเฉิง แค่คนใดคนหนึ่งออกไป ก็เปิดสำนักตั้งตัวได้แล้ว
“ไปย่านเก่าฝั่งตะวันตก”
พ่อบ้านฝูไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา ก่อนมุดเข้าไปนั่งเบาะหลังแท็กซี่
เขตเมืองเก่าของเจียงเฉิง
มีเส้นทางวกวนราวกับกองเชือกพันกัน
ถนนแคบ สองข้างทางเต็มไปด้วยกันสาดที่ต่อเติมผิดกฎหมาย
แท็กซี่เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ถูกสามล้อคันเล็กที่จอดขวางกลางถนนเพื่อขนของลงปิดทาง