ลมแม่น้ำที่ท่าเรือตู้คอนเทนเนอร์ร้างหนาวเหน็บ
พัดพากลิ่นคาวของน้ำมันดีเซลผสมกับกลิ่นปลาเน่าและกุ้งเน่ามาด้วย
นินจาหน่วย “เงา” ทั้งหกคนสวมชุดรัดรูปสำหรับพรางตัวในยามราตรี ดูราวกับหยดหมึกหกหยดที่กลืนไปกับความมืด
พวกเขาเคลื่อนตัวเลียบขอบตู้คอนเทนเนอร์ขึ้นสนิม มุ่งหน้าไปทางเขตเมืองอย่างรวดเร็ว
ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาคือถุงเท้าพื้นนุ่ม
แม้เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยกรวด ก็ยังไม่มีเสียงเสียดสีแม้แต่น้อย
พวกเขาหลบเลี่ยงจุดอับแสงของไฟถนนทุกดวงได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เงาหนึ่งเดินนำอยู่หน้าสุด
เหนือหน้ากาก ดวงตาเรียวยาวเย็นชาเผยแววดูแคลนอยู่เล็กน้อย
เขาคิดมาตลอดว่าระบบรักษาความปลอดภัยของเมืองใหญ่อย่างเจียงเฉิงต้องเข้มงวดมาก แต่ไม่คิดว่าจะมีช่องโหว่ราวกับตะแกรงพัง ๆ ที่ลมลอดได้ทุกทิศ
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พวกเขาปฏิบัติภารกิจลอบสังหารทั่วโลกมาแล้ว 12 ครั้ง ไม่เคยพลาดสักครั้ง
คืนนี้แค่จะขโมยแบบแปลนของบริษัทเทคโนโลยีไร้ชื่อแห่งหนึ่ง ช่างเป็นการใช้ปืนใหญ่ยิงยุงโดยแท้
เขาส่งสัญญาณมือ
ลูกน้องทั้งห้าคนแยกย้ายออกไปทันที ตั้งแนวระวังภัยเป็นรูปพัด เตรียมปีนข้ามรั้วลวดหนามรอบท่าเรือ
พวกเขาไม่รู้เลยว่า
นับตั้งแต่วินาทีที่เรือเร็วไร้เสียงของพวกเขาแล่นเข้าสู่ปากแม่น้ำฉางเจียงที่ไหลออกทะเล
เหนือศีรษะขึ้นไป
ดาวเทียมสอดแนมทางทหารดวงหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากพื้นโลก 40,000 กิโลเมตร
ก็ใช้ระบบถ่ายภาพความร้อนจับการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของคนทั้งหกเอาไว้ได้อย่างแน่นหนาแล้ว
แม้แต่ตอนที่พวกเขาผายลมเงียบ ๆ บนเรือเร็วเมื่อครู่ ฐานข้อมูลของเครือข่ายข่าวกรองหอหยวนก็ยังบันทึกไว้