ค่ำคืนในย่านเก่าของเจียงเฉิง
เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงแมลงฤดูใบไม้ร่วงร้องระงมอยู่ตามมุมกำแพง
เสิ่นจิงหยวนอุ้มเสี่ยวอวี๋ที่หลับสนิท
เขาผลักประตูไม้ที่แง้มอยู่ของร้านขายของชำ เดินเข้าไปในห้องด้านใน แล้ววางลูกสาวลงบนเตียงไม้เก่าอย่างแผ่วเบา
คลุมผ้าห่มบางให้เรียบร้อย พลางจัดชายผ้าตรงมุมเตียงให้เข้าที่
เขายืดตัวขึ้น
สายตามองผ่านหน้าต่างบานเล็กของร้านขายของชำออกไปยังรัตติกาลอันมืดมิด
ขณะเดียวกัน ในโลกเว็บมืดอีกฟากมหาสมุทร
พายุเฮอริเคนระดับสิบสองกำลังโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
กองกำลังรับจ้างหมาป่าโลหิต
ขุมอำนาจมหึมาที่ปักหลักในยุโรปตะวันออกมานานกว่าสิบปี มีกำลังติดอาวุธนับหมื่นนาย
ภายในเวลาเพียงหนึ่งนาที ฐานบัญชาการของพวกมันก็ถูกลบหายไปจากแผนที่โลกพร้อมกับจรวดเจาะทะลวงไม่กี่ลูก
เมื่อข่าวแพร่ออกไป กระดานสนทนาในเว็บมืดก็ระเบิดเป็นเสียงฮือฮา
เหล่านักฆ่า เจ้าพ่อยาเสพติด และพ่อค้าอาวุธที่คลุกคลีอยู่บนคมมีดมานาน ต่างมองภาพหลุมขนาดมหึมาที่ดาวเทียมถ่ายไว้จนขวัญหนีดีฝ่อ
“อย่าไปหาเรื่องพวกนั้นเด็ดขาด”
“ขุมกำลังลึกลับจากตะวันออกนั่นเป็นพวกบ้าคลั่งอย่างแท้จริง”
เหล่าผู้มีอิทธิพลใต้ดินเจนจัดนับไม่ถ้วน
แทบจะออกคำสั่งขั้นสูงสุดให้ถอยร่นพร้อมกันในเวลาเดียวกัน
ตัดหนวดที่ยื่นเข้ามาในหัวเซี่ยทั้งหมด แล้วหดหัวทำตัวสงบเสงี่ยม