เครื่องยนต์สิบสองสูบของรถลินคอล์นยืดความยาวคำรามก้องไปตามถนนในเจียงเฉิง
รถหรูสีดำสนิทสิบคัน
ขบวนรถราวกับงูยักษ์สีดำ พุ่งบดข้ามเนินชะลอความเร็วอย่างไม่แยแส ฝ่าไฟแดงไปอย่างไม่สนใจใคร
มุ่งหน้าตรงไปยังถนนเก่าเขตตะวันตก
ถนนปูหินเขียวของย่านเก่าแคบเกินไป
รถลินคอล์นคันใหญ่เบียดเข้าไปอย่างทุลักทุเล ตัวถูไถกำแพงอิฐเขียวทั้งสองข้าง จนเกิดรอยขีดข่วนสีขาวหลายรอย
เย่ซิงเฉินนั่งอยู่เบาะหลัง
เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่ารถราคาหลายล้านคันนี้จะถูกขูดขีด
มีแต่จะรำคาญที่ถนนแย่เกินไป รถกระเด้งจนไวน์ลาฟิตในมือหกใส่เบาะหนังแท้
“เอี๊ยด—”
ขบวนรถเบรกกะทันหัน หยุดลงหน้าร้านของชำจิงหยวน
ยางรถเสียดสีกับถนนหินเขียว ทิ้งกลิ่นไหม้ฉุนกึกไว้ในอากาศ
ประตูรถเปิดออกพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
บอดี้การ์ดตระกูลเย่ในชุดสูทดำ สวมแว่นกันแดดกว่าร้อยคน
ทะลักลงมาราวกับคลื่นสีดำ
คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือหมัดสำนักนอกที่ตระกูลเย่ทุ่มเงินก้อนโตฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก
แต่ละคนร่างกำยำ มือถือกระบองยืดเหล็กกล้า
พวกเขากระจายกำลังอย่างรวดเร็ว ล้อมร้านขายของชำทรุดโทรมที่มีพื้นที่ไม่ถึง 50 ตารางเมตรไว้จนมิด
จิตสังหารแผ่พุ่ง