เสียงแตรเรือของเรือสำราญเจียงซิงดังยาวไปทั่วผิวน้ำ
เสิ่นจิงหยวนจูงเสี่ยวอวี๋ สวมรองเท้าแตะพลาสติกคู่เดิม เดินลงจากดาดฟ้าท่ามกลางตัวแทนกลุ่มทุนข้ามชาติสองแถวที่ก้มคำนับจนตัวแทบขนานพื้น
ลมกลางคืนในเจียงเฉิงค่อนข้างเย็น
แต่แวดวงชนชั้นสูงของเมืองนี้ยังคงร้อนระอุเพราะภาพวาดเด็กภาพนั้นซึ่งมีมูลค่าหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ
ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง
มีเพียงความยำเกรงอย่างลึกล้ำ
ในเวลาเดียวกัน
ณ เมืองเยี่ยนจิงซึ่งอยู่ห่างออกไปนับพันลี้
ภายในห้องปีกห้องหนึ่งของเรือนชั้นในในคฤหาสน์ตระกูลเย่
แสงไฟสลัวราง
พ่อบ้านฝูขดตัวอยู่ข้างขาเตียงไม้ฮวาหลี
ชุดถังจวงที่เปื้อนอุจจาระสุนัขของเขาถูกบ่าวไพร่เปลี่ยนให้ไปนานแล้ว
แต่ทั้งร่างยังคงสั่นเทาไม่หยุด ฟันกระทบกับริมฝีปากล่างจนเลือดซึม
“อย่าฆ่าผม... อย่าฆ่าผม!”
พ่อบ้านฝูยกมือกุมศีรษะ ดวงตาเลื่อนลอย
ในปากพร่ำอยู่เพียงประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา
เย่ฉางเทียนยืนอยู่หน้าเตียง
เขามองพ่อบ้านใหญ่ผู้นี้ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีชื่ออยู่ในแวดวงวิชายุทธ์โบราณของเยี่ยนจิง