บนถนนสายเก่าเงียบสนิทราวกับไร้ชีวิต
บอดี้การ์ดฝีมือดีร่างใหญ่สี่คน น้ำหนักคนละกว่าสองร้อยจิน นอนแผ่อยู่ข้างรถลินคอล์นราวกับกองโคลน
เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ ราวกับยังคงก้องอยู่ในอากาศ
ซิการ์คิวบาที่เพิ่งจุดติดคาครึ่งมวนในมือเย่ซิงเฉิน
ร่วงลงพื้นดังแปะ
สะเก็ดไฟกระเด็นใส่รองเท้าหนังขัดเงาวับ ทิ้งรอยไหม้ดำไว้จุดหนึ่ง
เขาไม่รู้สึกเจ็บ
มีเพียงไอเย็นสายหนึ่งที่แล่นจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นไปถึงกลางกระหม่อม
“แกล้งทำเป็นลึกลับ!”
เย่ซิงเฉินถอยหลังฉับพลันหนึ่งก้าว เสียงแหบพร่าเจือความสั่นไหวที่ปิดไม่มิด
เขาไม่เชื่อเรื่องผีสาง
ในเยี่ยนจิง ตระกูลเย่ก็คือสวรรค์
เขาพายอดฝีมือที่ฝึกวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็กมาร้อยคน จะถูกตาแก่เฝ้าประตูคนเดียวทำให้กลัวได้ยังไง?
เขากระชากกระบองเหล็กกล้าจากมือบอดี้การ์ดข้างกาย
แล้วชี้ไปยังเงาพิทักษ์เสิ่นอู่ที่ยังคงงีบหลับอยู่บนเก้าอี้โยก
“บุกพร้อมกัน!”
ดวงตาเย่ซิงเฉินแดงก่ำ ราวกับนักพนันที่จนตรอก
“มีตั้งร้อยคน ต่อให้ต้องใช้คนทับ ก็ทับไอ้แก่คนนี้ให้ตาย!”
“ใครกล้าถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ข้าจะล้างโคตรมัน!”