พวกเศรษฐีใหม่ที่ล้มละลายถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากลงจากเรือสำราญราวกับลากหมาตาย
บนดาดฟ้ามีการฉีดน้ำหอมราคาแพงอีกครั้ง เพื่อกลบกลิ่นฉุนของปัสสาวะที่เกิดจากการกลั้นไม่อยู่
งานเลี้ยงการกุศลบนชั้นสองของเรือสำราญดำเนินต่อไปในห้องโถงสีทอง
แต่บรรยากาศกลับแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
เหล่าคนดังที่ปกติชอบพูดจาโอ้อวด บัดนี้ต่างหงอยราวกับมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็ง
พวกเขาพูดกันเสียงเบาหวิว แม้แต่เสียงแก้วทรงสูงกระทบกันก็ยังไม่กล้าทำให้ดังนัก
สายตาของทุกคน
ต่างจงใจหรือไม่จงใจหลบเลี่ยงโต๊ะตัวกลางแถวหน้าสุดของห้องโถง
เสิ่นจิงหยวนนั่งอยู่ตรงนั้น
เสื้อยืดสีขาว กีบแตะพลาสติก
ช่างแตกต่างจากทะเลแห่งชุดทักซิโดและชุดราตรีรอบตัวอย่างสิ้นเชิง
แต่เขานั่งอยู่ตรงนั้น ราวกับพระพุทธองค์โบราณที่สะกดข่มบรรยากาศเอาไว้ ไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเรื่อง
เสี่ยวอวี๋นั่งอยู่ข้างเขา
แม้กระโปรงลายดอกสีชมพูจะเก่า แต่เด็กหญิงตัวน้อยก็นั่งหลังตรงเรียบร้อย
เธอกอดกระเป๋านักเรียนรูปเป็ดสีเหลืองใบนั้นไว้แน่น
ดวงตากลมโตกลอกไปมา มองนักประมูลหัวโล้นที่ถือค้อนอยู่บนเวทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น
การประมูลดำเนินมาได้ครึ่งทางแล้ว
“ต่อไปเป็นหนึ่งในรายการสำคัญของคืนนี้”
นักประมูลสวมถุงมือสีขาว ค่อย ๆ เปิดผ้ากำมะหยี่สีแดงที่คลุมถาดออกอย่างระมัดระวัง
สร้อยคอเพชรระยิบระยับปรากฏขึ้นใต้แสงไฟ
“น้ำตาแห่งห้วงสมุทร ซึ่งเจ้าแห่งเพชรจากแอฟริกาใต้เป็นผู้เจียระไนด้วยตัวเอง”
“ราคาเริ่มต้น 10 ล้าน”