เศษโทรศัพท์มือถือกระจายเกลื่อนบนอิฐเขียว ควันบาง ๆ จากการไหม้เกรียมลอยกรุ่นขึ้นมา
คฤหาสน์ตระกูลเย่ เยี่ยนจิง
“ตู๊ด... ตู๊ด...”
ผู้อาวุโสสูงสุดเย่ฟังเสียงสายไม่ว่างจากหูโทรศัพท์บ้าน ใบหน้าแก่ชราพลันเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
นี่คือสายลับระดับสูงสุดของตระกูลเย่
ใครจะคิดว่าไอ้บ้านนอกคนนั้นจะบีบมันทิ้งได้ง่าย ๆ ราวกับผักกาดขาวไร้ค่า?
“กำเริบเสิบสาน! ช่างกำเริบเสิบสานจริง ๆ!”
นิ้วมือเหี่ยวย่นกำไม้เท้าหยกมันแพะชั้นเลิศราคาหลายล้านหยวนแน่น
ออกแรงมากเกินไปจนเส้นเลือดบนหลังมือที่แห้งเหี่ยวราวเปลือกไม้ปูดโปนขึ้นมา
“ปัง!”
ไม้เท้ากระแทกลงบนพื้นไม้หนานมู่ทองอย่างแรง
หัวไม้เท้าหยกมันแพะกระแทกพื้นไม้เนื้อแข็งจนบิ่นหลุดไปมุมหนึ่ง
หน้าอกของผู้อาวุโสสูงสุดกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง นางหอบหายใจหนักราวกับสูบลมเข้าออก
“ไป!”
นางชี้ไปยังคุณชายรองตระกูลเย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“เอาหนังสือของข้าไป”
“ไปที่สำนักงานประจำเยี่ยนจิงของหน่วยหลงตอนนี้เลย”
นางกัดฟันกรอดจนแทบไม่เหลือฟันกราม ดวงตาฉายประกายอำมหิตดุจงูพิษ
“ไปหาหัวหน้าหน่วย”
“บอกว่าที่เจียงเฉิงมีคนบ้าคลั่งคนหนึ่ง คุกคามความมั่นคงของชาติ”