ลูกเสือไซบีเรียตัวนั้นหมอบอยู่ในกล่องกระดาษ
เสียงครางต่ำ ๆ ดังมาจากลำคอ
มันไม่ได้พุ่งเข้ามา แต่กลิ่นคาวฉุนรุนแรงก็พัดปะทะใบหน้าของเย่หยิงแล้ว
เหงื่อเย็นบนหน้าผากของเย่หยิงไหลลงมาตามขอบกล้องถ่ายภาพความร้อน ก่อนจะเข้าตา
แสบจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เธอก็ยังไม่กล้ากะพริบตา
ร้านขายของชำบ้านไหนกันที่เลี้ยงเสือตัวเป็น ๆ ไว้ในลานหลังร้านเพื่อเฝ้าประตู?
ที่นี่ใจกลางเมืองเจียงเฉิงเชียวนะ!
เย่หยิงกัดฟันกรอด
ความทรงจำของกล้ามเนื้อจากการเป็นสายลับระดับหัวกะทิพลันปะทุขึ้นในวินาทีนั้น
มือขวาของเธอเอื้อมลงไปอย่างรวดเร็ว
หมายจะคว้าปืนยาสลบแรงดันสูงจากซองปืนยุทธวิธีที่ผูกไว้ด้านนอกต้นขา
ปริมาณยาในปืนกระบอกนี้มากพอจะทำให้ช้างแอฟริกาที่โตเต็มวัยล้มลงได้ภายใน 3 วินาที
“ไม่ต้องควานหาแล้ว”
เสียงแหบพร่าหยาบกระด้างดังขึ้นข้างหูของเย่หยิงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ใกล้เสียจนเหมือนคนพูดแนบปากอยู่กับใบหู
รูม่านตาของเย่หยิงหดวูบ
ตอนลงพื้นเมื่อครู่ เธอตรวจสอบแล้วชัด ๆ ว่าไม่มีใครอยู่ในลานหลังร้าน!
ยิ่งไปกว่านั้น กล้องถ่ายภาพความร้อนของเธอก็จับได้เพียงรูปร่างของเสือตัวนั้น ไม่มีแหล่งความร้อนที่สองเลย
นี่คนหรือผีกันแน่?
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบสนอง
มือใหญ่หยาบกร้านราวกับอุ้งเท้าหมีก็ยื่นออกมาจากความมืดอย่างไร้ที่มา
บีบข้อมือขวาของเธอได้อย่างแม่นยำ
“กร๊อบ”
เสียงกระดูกเคลื่อนดังแผ่วเบา
เย่หยิงรู้สึกราวกับข้อมือถูกเครื่องอัดไฮดรอลิกหนีบเอาไว้
ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นพล่านไปทั่วร่างในพริบตา