เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือดังหึ่ง ๆ อยู่บนพื้นอิฐสีเขียว
คำว่า «ตระกูลเย่แห่งเยี่ยนจิง ผู้อาวุโสสูงสุด»
กะพริบวูบวาบอยู่บนหน้าจอสว่างจ้า
นิ้วของเย่ชิงหว่านหดกลับฉับพลันราวกับถูกไฟช็อต
ความอบอุ่นจากการได้พบกันอีกครั้งหลังจากพรากจากกันเนิ่นนานเมื่อครู่ พลันถูกชื่อผู้โทรที่สะดุดตานี้ทำลายจนสิ้น
ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา
ชื่อนี้เปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับแผ่นหลังของเธอ
เป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จที่จับเธอขังไว้ในกรงทอง และทำลายครอบครัวของเธอ
เย่ชิงหว่านกัดริมฝีปากล่างที่ซีดขาว
นิ้วโป้งของเธอค้างอยู่เหนือหน้าจอ สั่นระริกขณะคิดจะกดปุ่มวางสายสีแดง
«อย่าวาง»
มือใหญ่หยาบกร้านยื่นเข้ามา กดข้อมือของเธอไว้เบา ๆ
เสิ่นจิงหยวนยืนอยู่ข้างกายเธอ
บนเสื้อยืดสีขาวที่ซักจนเหลืองยังมีคราบน้ำแกงติดอยู่เล็กน้อย
แต่เขายืนอยู่ตรงนั้น
ราวกับหอคอยยักษ์ที่ตั้งตระหง่านขวางพายุคลั่ง
«รับ»
น้ำเสียงของเสิ่นจิงหยวนเรียบเฉย ไร้ระลอกคลื่น
«เปิดลำโพง»
เย่ชิงหว่านเงยหน้าขึ้น มองดวงตาลึกล้ำยากหยั่งถึงของเสิ่นจิงหยวน
ความตื่นตระหนกในแววตาของเธอสงบลงเล็กน้อย
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
จากนั้นก็กดปุ่มรับสายสีเขียวอย่างแรง แล้วเปิดลำโพงทันที
«เย่ชิงหว่าน!»
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ
เสียงตวาดแหลมสูง เผ็ดร้อน และเปี่ยมด้วยอำนาจบารมีอย่างยิ่ง
ก็ดังสนั่นออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ กระแทกเข้าใส่ร้านขายของชำแคบ ๆ