เสี่ยวอวี๋ฟุบอยู่บนไหล่ของเสิ่นจิงหยวน
มือเล็ก ๆ กำคอเสื้อยืดสีขาวของเขาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดเขียวเพราะออกแรงมาก
ปลายจมูกสัมผัสกลิ่นสบู่ซูฟู่เจียราคาถูกที่คุ้นเคย
ความหวาดกลัวจนแทบหายใจไม่ออกที่ปกคลุมตัวเธออยู่ ค่อย ๆ ละลายไปอย่างรวดเร็วราวกับหิมะที่ต้องแสงแดด
เธอไม่ได้ร้องไห้โฮ
เพียงสะอื้นเบา ๆ น้ำตาเปียกชุ่มไหล่ของเสิ่นจิงหยวน
“คุณพ่อ...”
เสียงของเสี่ยวอวี๋แหบพร่า เจือความน้อยใจอย่างหนัก
“พวกเขาน่ากลัวมาก แถมยังเอาปืนจ่อเสี่ยวอวี๋ด้วย...”
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เสิ่นจิงหยวนกระชับอ้อมแขน มือใหญ่หนาลูบแผ่นหลังบอบบางของเธอเบา ๆ
ครั้งแล้วครั้งเล่า
จังหวะมั่นคงราวกับมีมนตร์วิเศษที่ช่วยเยียวยาบาดแผลทุกอย่างได้
วันนี้หนูน้อยตกใจอย่างหนัก จิตใจจึงตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้เธอได้พักพิงในอ้อมกอดอันปลอดภัยที่สุดแล้ว
เมื่อเส้นประสาทที่ขึงตึงคลายลง ความเหนื่อยล้าอย่างหนักก็ถาโถมเข้ามาทันที
เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง
สุดท้ายก็เหลือเพียงเสียงหายใจสม่ำเสมอ
เธอหลับไปในอ้อมแขนของเสิ่นจิงหยวน
แม้แต่ตอนหลับก็ยังขยับปากน้อย ๆ อย่างกระสับกระส่าย มีหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งเกาะอยู่บนขนตา
เสิ่นจิงหยวนขยับท่าเล็กน้อย ให้ลูกสาวหลับสบายขึ้น
เขายื่นมือซ้ายอันใหญ่โตออกมา
แล้วใช้ฝ่ามือปิดหูข้างที่โผล่พ้นออกมาของเสี่ยวอวี๋อย่างแผ่วเบา
เพื่อไม่ให้เสียงที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ปลุกเธอตื่น
จากนั้น
เสิ่นจิงหยวนอุ้มเสี่ยวอวี๋ที่หลับสนิท ค่อย ๆ หันกลับมา
ดวงตาคู่นั้นซึ่งเดิมอ่อนโยนดุจสายน้ำ เมื่อมองชายสามคนบนพื้น
ก็พลันกลายเป็นหุบเหวลึกที่เย็นเยียบมานับหมื่นปี