เสียงติ๊ดที่ดังขึ้นยังไม่ทันจางหายไปจากอากาศบนถนนเก่า
ภายในอาคารสำนักงานของหน่วยงานการศึกษาเจียงเฉิง
สายด่วนภายในสีแดงระดับสูงสุดก็กรีดร้องขึ้นราวกับเสียสติ
ผู้อำนวยการกำลังยกกระบอกเก็บความร้อนขึ้นจิบน้ำเก๋ากี้
เสียงกริ่งทำให้มือเขาสั่น
น้ำร้อนลวกกระฉอกใส่ต้นขา จนเขากระโดดพรวดจากเก้าอี้หนังไหม
เขารับสาย
ข่าวที่ดังมาจากปลายสายราวกับขีปนาวุธร่อน พุ่งระเบิดสมองเขาจนเละเป็นโจ๊ก
“อะไรนะ?”
“กองทุนการศึกษาเอกชนสิบอันดับแรกของมณฑลเจียงหนานถูกรวบรวมกิจการทั้งหมดภายใน 30 วินาทีหรือ?”
ไม่เพียงเท่านั้น
ทั้งจากวอลล์สตรีท ย่านการเงินกรุงลอนดอน และดูไบ
เงินทุนต่างชาติจากแหล่งที่มาอันยากจะตรวจสอบจำนวนมหาศาล ไหลทะลักเข้าสู่ระบบการศึกษาของมณฑลเจียงหนานราวกับเขื่อนแตก
เงินทุนเหล่านี้มีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว:
เข้าครอบครองหุ้นทั้งหมดของโรงเรียนอนุบาลจินหลิน
ไม่เกี่ยงต้นทุน
ไม่ถามเหตุผล
หน้าโรงเรียนอนุบาล
รองผู้อำนวยการจางยังคงคลำหาแว่นกรอบทองที่ตกแตกอยู่บนพื้น
เขาเพิ่งสวมขาแว่นขึ้นบนสันจมูก เลนส์ก็เต็มไปด้วยรอยร้าวคล้ายใยแมงมุม
การคุกเข่าลงอย่างหนักของหลี่จินหลิน
ทำให้รองผู้อำนวยการจางกับพวกคุณนายที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ พากันตะลึงจนพูดไม่ออก
หลิวเยี่ยนขมวดคิ้ว ก่อนก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวบนรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตร
“ผู้อำนวยการหลี่ คุณกำลังทำอะไร?”
เธอชี้ไปยังหลี่จินหลินที่คุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง