กระดาษสีขาวที่ปลิวกระจัดกระจายราวกับเกล็ดหิมะ ปูเต็มถนนยางมะตอยรอบตัวรองผู้อำนวยการจาง
ขอบกระดาษเปื้อนเลือด
เจ้าจางร่างอ้วนทรุดแหมะอยู่บนพื้น
เขาใช้หลังมือกุมใบหน้าที่ถูกกระดาษบาด ริมฝีปากสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่จะพูดคำว่าไสหัวให้จบ
ใบพัดเฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ หยุดหมุน
สนามเด็กเล่นกลับคืนสู่ความเงียบงัน
หลิวเยี่ยนยืนอยู่ข้างรถมายบัคคันยาว
เธอมองกลุ่มทนายความข้ามชาติที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวลงมาจากฟ้า ความหยิ่งผยองบนใบหน้าราวกับหน้ากากที่ถูกแช่แข็ง
เธอตะลึงจนพูดไม่ออก ทั้งยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ในเจียงเฉิง ตระกูลซูก็คือฟ้า
โรงเรียนอนุบาลจินหลินแห่งนี้ ตระกูลซูทุ่มเงินลงไปถึง 300 ล้านเต็ม ๆ
ตอนนี้ชาวต่างชาติไม่รู้โผล่มาจากไหน บอกว่าจะซื้อก็ซื้อได้เลยอย่างนั้นหรือ?
แถมยังไล่รองผู้อำนวยการที่เธอเจาะจงจะเลื่อนตำแหน่งออกต่อหน้าต่อตาอีก?
หลิวเยี่ยนกัดกรามแน่น
ความเจ็บปวดทำให้เธอเรียกความมั่นใจในฐานะภรรยาเศรษฐีอันดับหนึ่งกลับคืนมา
เธอสวมรองเท้าส้นสูงพื้นแดงคู่หนึ่ง เหยียบกระดาษสีขาวบนพื้นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ
“พวกคุณมาจากบริษัทไหน?”
หลิวเยี่ยนชี้หน้าจมูกเดล น้ำเสียงแหลมสูง แฝงความวางอำนาจของคนที่ออกคำสั่งจนเคยชิน
“กลุ่มทุนเฮยสือเหรอ? เป็นบริษัทต่างชาติแล้วจะยิ่งใหญ่นักหรือไง!”