“ขอร้องล่ะ! คุณตำรวจ รีบมาจับผมที!”
เสียงร้องไห้โฮของเฉียงจื่อดังก้องไปทั่วโถงศูนย์บัญชาการตำรวจฉุกเฉิน 110 แห่งเจียงเฉิง ผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่เปิดไว้
หน้าโต๊ะรับแจ้งเหตุ
ตำรวจหญิงสาวสวมหูฟัง มือทั้งสองค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ร่างแข็งทื่อไปทั้งตัว
เธอทำงานนี้มาสามปีแล้ว
เคยรับแจ้งเหตุจากคนโทรมาแจ้งความเท็จ เคยรับสายคนเมาอาละวาด
แต่ไม่เคยเจอโจรลักพาตัวที่ร้องไห้ฟูมฟายขอให้ตำรวจไปจับตัวเอง แถมยังบอกว่าข้างนอกมีผู้ก่อการร้ายนับพันกับเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ
เธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้จริง ๆ
ตำรวจหญิงกลืนน้ำลาย เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
เธอหันไปมองจ้าวฉางคง หัวหน้าสถานีตำรวจที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างขอความช่วยเหลือ
“หะ...หัวหน้าคะ”
เสียงตำรวจหญิงสั่นเครือ “เรื่องนี้เราจะรับแจ้งดีไหมคะ?”
จ้าวฉางคงสวมเครื่องแบบตำรวจสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหม่นหมองยิ่งกว่าคนตาย
เขาจ้องจอภาพวงจรปิดขนาดใหญ่บนผนัง
บนจอ
บริเวณช่วงใต้ของสะพานข้ามแม่น้ำ มีทหารองครักษ์แห่งหอหยวนสวมเกราะหนักสามพันนายยืนเรียงรายแน่นขนัด ราวกับเมฆดำทะมึนกดทับเมือง
นอกจากนี้ยังมีเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธสีดำสามลำลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
ภาพเหล่านี้ปรากฏชัดเจนอยู่ในศูนย์บัญชาการ ผ่านระบบสอดส่องทั่วเมืองของเจียงเฉิง
เขารู้ดียิ่งกว่าโจรลักพาตัวเสียอีกว่าคนข้างนอกเป็นใคร
นั่นคือกองทัพสัตว์ประหลาดที่บดขยี้เจียงเฉิงจนราบได้ถึงสิบครั้ง!
โจรลักพาตัวพวกนี้ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ ไปหาเรื่องใครไม่หา ดันไปแตะต้องลูกสาวของเจ้าตัวอันตรายนั่นเข้า!
จ้าวฉางคงยิ้มขื่น
เขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร
ยื่นมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านออกไป