ผลลัพธ์จากการที่เล่อเป่าท้าสู้กับหมาก็คือ ถูกเจ้าหมาน้อยเล่นงานกลับเสียเอง
พอได้ยินเสียงหลานสาวร้องไห้ ลู่เจี้ยนกั๋วก็วางตะเกียบแล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที คนอื่น ๆ ที่เหลือก็พากันตามเข้าไปด้วย
「เล่อเป่า เด็กดี เป็นอะไรไป ให้คุณปู่ดูหน่อย」
ลู่เจี้ยนกั๋วร้อนใจจนอยากตรวจดูว่าเล่อเป่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง โดยไม่ทันสังเกตว่าหนูน้อยกะพริบตาถี่ ๆ
คู่สามีภรรยาตระกูลม่อได้ยินเสียงร้องไห้จึงรีบตามมาด้วย พอเข้าประตูก็เห็นผู้ชายตัวโตหลายคนยืนล้อมหนูน้อย ทำอะไรไม่ถูกกันไปหมด
หญิงชราตระกูลม่อแหวกคนที่ยืนล้อมอยู่ ก่อนจะย่อตัวลงตรวจดูอาการของเด็กน้อยอย่างละเอียด
「เหล่าม่อ ไปเอาน้ำสะอาดมา เด็กน่าจะมีอะไรเข้าตา」
หญิงชราตระกูลม่อจับมือน้อย ๆ ของเล่อเป่าที่กำลังจะขยี้ตาไว้ แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวมาเช็ดดวงตาของเด็กเบา ๆ ก่อน
「หนูน้อย เจ็บตาไหม」
「เจ็บ ๆ ฮือ ๆ แสบ ๆ」
หญิงชราตระกูลม่อเอาผ้าขนหนูสะอาดชุบน้ำ แล้วค่อย ๆ ซับดวงตาของหนูน้อยทีละนิด น้ำผักกระเด็นเข้าตาแสบมากเสียจนเด็กน้อยลืมตาไม่ขึ้น
หญิงชราตระกูลม่อคิดจะง้างเปลือกตาของเธอ เพื่อใช้ผ้าขนหนูซับน้ำผักที่อยู่ข้างในออกมา แต่หนูน้อยกลับส่ายหน้าไม่หยุด ร้องไห้จ้าเสียงดังลั่น
「พี่ลู่ ช่วยจับเล่อเป่าไว้ก่อน ต้องซับน้ำผักในตาออกมา ไม่อย่างนั้นจะยิ่งเจ็บ」
เด็กน้อยรู้เพียงแต่หลบความเจ็บปวดไปตามสัญชาตญาณ เวลานี้จึงต้องให้ผู้ใหญ่ช่วยจัดการอย่างเด็ดขาด
ลู่เจี้ยนกั๋วจับศีรษะเล่อเป่าไว้ด้วยความปวดใจ ไม่ให้เธอส่ายไปมา ส่วนหญิงชราตระกูลม่อก็ใช้นิ้วแหวกเปลือกตาของเด็กน้อยออก แล้วใช้ผ้าขนหนูอุ่น ๆ ซับดวงตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า