พ่อลูกตระกูลลู่พาแก้วตาดวงใจของบ้านไปกวาดซื้อของในห้าง
ใช่แล้ว เรียกว่ากวาดซื้อเลยก็ไม่ผิด ตั้งแต่เสื้อผ้าไปจนถึงของเล่น ซื้อมาเสียหลายคันรถ ก่อนให้ห้างส่งตรงไปที่บ้านตระกูลลู่ เดิมทีพวกเขาก็อยากซื้อของให้ถังหว่านหนิงด้วย แต่เธอปฏิเสธ เล่อเป่าเป็นลูกหลานตระกูลลู่ พวกเขาใช้เงินกับเธอย่อมเป็นเรื่องสมควร ส่วนเธอคงไม่กล้าใช้เงินของพวกเขา
ระหว่างทางกลับ ลู่เจี้ยนกั๋วนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ส่วนลู่เฉินเยว่นั่งเบาะหลังกับถังหว่านหนิงและเล่อเป่า
เจ้าตัวน้อยนั่งอยู่บนตักลู่เฉินเยว่ แต่ไม่ยอมอยู่นิ่ง พยายามจะหนีไปหาอ้อมกอดของแม่ ทว่าลู่เฉินเยว่กลับกดตัวเธอไว้ด้วยความจงใจแกล้ง
“ป๊าป๊านิสัยไม่ดี ปล่อยน้า”
เล่อเป่าดิ้นไปมาบนตักลู่เฉินเยว่ เขาใช้มือข้างเดียวก็กดเจ้าก้อนน้อยไว้ได้แล้ว
“แม่จ๋า ช่วยหนูด้วย”
เจ้าตัวน้อยยื่นมือเล็กๆ ไปทางแม่ ถังหว่านหนิงเหลือบมองลู่เฉินเยว่ เห็นเขาไม่มีท่าทีจะปล่อยมือ เธอก็ไม่สะดวกจะแย่งลูกมาจากอ้อมแขนเขาตรงๆ
“ลูกจ๋า ให้พ่ออุ้มหน่อยได้ไหม แม่เหนื่อยนิดหน่อย”
“ได้ค่า แม่เหนื่อย เบบี๋เป็นเด็กดี”
พอได้ยินว่าแม่เหนื่อย เล่อเป่าก็รู้ความ ไม่รบเร้าให้ถังหว่านหนิงอุ้มอีก
“เฮ้อ”
เล่อเป่าถอนหายใจ ทำท่าราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อยจนคนในรถพากันหัวเราะ
“เบบี๋ ถอนหายใจทำไม บอกคุณปู่หน่อยสิ”
ลู่เจี้ยนกั๋วเอ็นดูท่าทางของเล่อเป่าจนแทบละลาย จึงหันกลับมาคุยกับเจ้าตัวน้อย
“เบบี๋น่ารักมาก มีคนเดียวเองค่า”
ความหมายก็คือ หนูน่ารักมาก ทุกคนอยากอุ้มหนู แต่หนูมีคนเดียวเองนี่นา