ถังหว่านหนิงได้รับหนังสือแจ้งเข้าทำงานจากตระกูลลู่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอต้องไปทำงานที่ตระกูลลู่ทุกวัน
คืนนั้นเธออธิบายเหตุผลให้เล่อเป่าฟังอยู่นาน กว่าจะทำให้เจ้าตัวน้อยยอมรับได้อย่างฝืนใจว่าแม่ต้องไปทำงานและไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเธอได้
ตอนที่ได้รับแจ้งเรื่องเข้าทำงานจากฝ่ายบุคคล ถังหว่านหนิงก็อดสงสัยไม่ได้ ตอนสัมภาษณ์ เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าหัวหน้าแผนกออกแบบรังเกียจและดูแคลนเธอ จึงอดคิดไม่ได้ว่าลู่เฉินเยว่แอบทำอะไรหรือเปล่า
「คุณลู่ ฉันได้รับแจ้งจากฝ่ายบุคคลของตระกูลลู่เรื่องเข้าทำงานแล้วค่ะ」
「อ้อ ยินดีด้วย」
ผ่านไปหลายนาที อีกฝ่ายถึงตอบกลับมา
「คุณ...ไม่ได้แทรกแซงผลใช่ไหมคะ」
คำถามของถังหว่านหนิงแฝงความระมัดระวังอยู่หลายส่วน จะโทษเธอก็ไม่ได้ เธอขี้ขลาดจริง ๆ
「ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น จะมายุ่งเรื่องชาวบ้าน」
เมื่อเห็นตัวอักษรเย็นชาในหน้าจอโทรศัพท์ ถังหว่านหนิงก็ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
อีกฟากหนึ่ง ลู่เฉินเยว่รออยู่นานก็ไม่เห็นอีกฝ่ายตอบกลับ จนอดหัวเราะด้วยความโมโหไม่ได้ สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน ใช้เสร็จก็เขี่ยทิ้งทั้งคู่
คืนนั้นลู่เฉินเยว่นอนไม่หลับ เขาถึงกับฝันถึงค่ำคืนนั้นเมื่อสามปีก่อน
เช้าวันต่อมา ถังหว่านหนิงตื่นแต่เช้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็ต้องเข้าร่วมกองทัพทาสงานแล้ว
「อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณลุง พี่ใหญ่ พี่สะใภ้」
「อรุณสวัสดิ์หว่านหนิง วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง」
คนที่กำลังรับประทานอาหารต่างประหลาดใจที่เห็นถังหว่านหนิงตื่นเช้า พวกเขาคุ้นกับการตื่นเช้าเพื่อออกกำลังกาย ส่วนลู่อี้ฝานต้องไปเรียนเสริมตอนเช้า จึงออกจากบ้านเช้ากว่าใคร