เมื่อมองหอคอยโบราณสูงตระหง่านตรงหน้า ซึ่งสูงเสียดฟ้า ฉินเสวียนก็พลันตกตะลึง
กลิ่นอายที่นี่น่าสะพรึงกลัวเกินไป เกินกว่าความเข้าใจทั้งหมดที่เขาเคยมีมา
โดยเฉพาะเมื่อเห็นซากอสูรเทพขนาดมหึมารอบด้าน หัวใจของเขาก็บีบรัด ที่นี่คงไม่ได้ฝังแม้กระทั่ง “ฟ้า” เอาไว้จริง ๆ หรอกนะ!
ลมหายใจของฉินเสวียนถี่กระชั้นขึ้น เขาค่อย ๆ เดินไปยังประตูหอคอยอย่างระมัดระวัง ประตูหอคอยเองก็สูงใหญ่ราวภูเขา
เมื่อมองหอคอยที่ดูราวกับเสาค้ำฟ้า ฉินเสวียนก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน
เขาลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยังยกสองมือวางลงบนประตู เตรียมผลักเข้าไปสำรวจให้รู้แน่
สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ประตูหอคอยซึ่งดูหนักอึ้งกลับถูกผลักเปิดได้อย่างง่ายดาย ภายในหอคอยว่างเปล่าโอฬาร ราวกับไร้ขอบเขต มีหมอกสีเทาขมุกขมัวไหลวนอย่างเชื่องช้า
ฉินเสวียนมองเห็นจากที่ไกล ๆ ว่ามีเงาร่างผอมแห้งนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลาง ไม่ขยับเขยื้อน ทว่ากลับแผ่พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างไร้รูป คล้ายจะบดขยี้เขาจนแหลกเป็นผุยผง ราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงทั่วร่าง แหลมคมและทรมานยิ่งนัก
นั่นคือผู้ใด?
ฉินเสวียนตื่นตระหนกสุดขีด ในเลือนรางคล้ายได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว เงาร่างตรงแน่วสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ชักกระบี่พุ่งขึ้นไป ภูเขาสูงเสียดเมฆลูกแล้วลูกเล่าถูกแสงกระบี่ฟันขาดอย่างง่ายดาย ช่างน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต
ไม่นาน ทุกสิ่งก็หายวับไป เหลือเพียงพลังอำนาจแหลมคมไร้รูปนั้นที่ยังคงอยู่
“ผู้ไร้ค่าที่ตันเถียนแตกสลาย สูญสิ้นพลังบำเพ็ญเช่นเจ้า เหตุใดหอคอยฝังฟ้าจึงเลือกเจ้า?”
จู่ ๆ เสียงลึกลับเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหอคอย ทำเอาฉินเสวียนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ จากนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป แฝงความประหลาดใจอยู่ส่วนหนึ่ง “หืม? ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้ว นึกไม่ถึงว่ากาลเวลาจะล่วงเลยมาหลายปี ในที่สุดใต้หล้านี้ก็ให้กำเนิดคนเช่นเจ้าอีกครั้ง ผู้มีทั้งสายเลือดของตัวตนอันยิ่งใหญ่นั้น อีกทั้งยังเป็นกายาเทพหมื่นวิถี และเกิดมาก็ครอบครองกฎแห่งเพลิง! มิน่าเล่าหอคอยฝังฟ้าจึงเลือกเจ้าเป็นนาย!”
สายเลือด? กายาเทพหมื่นวิถี? กฎแห่งเพลิง?
ฉินเสวียนงุนงงยิ่งนัก เขาไม่เคยได้ยินสิ่งเหล่านี้มาก่อน แต่ด้วยความยำเกรงต่อความลึกลับที่ไม่อาจหยั่งรู้ของหอคอยฝังฟ้าแห่งนี้ เขาจึงยังประสานหมัดคารวะไปยังความว่างเปล่า “ขอเรียนถามผู้อาวุโส ท่านเป็นผู้ใด? ที่นี่คือสถานที่ใด?”
“ข้าเป็นผู้ใด?” เสียงลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง ฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ทั้งยังเย็นชาอย่างยิ่ง “ตอนนี้เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติจะรู้ ต่อให้เป็นกายาเทพหมื่นวิถีในตำนาน แต่หากยังไม่เติบใหญ่ ก็เป็นเพียงมดปลวกอ่อนแอตัวหนึ่งเท่านั้น”
“แต่ในเมื่อหอคอยฝังฟ้าเลือกเจ้าแล้ว บอกให้รู้ก็ไม่เสียหาย ที่นี่ก็คือหอคอยฝังฟ้า สถานที่คุมขังผู้แข็งแกร่งที่สุดในแต่ละยุคสมัยตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน”
“ยิ่งขึ้นไปชั้นสูง ผู้ที่ถูกคุมขังก็ยิ่งมีพลังบำเพ็ญแข็งแกร่ง ในบรรดาพวกเขามีตัวตนไร้เทียมทานที่เคยกดข่มยุคสมัยหนึ่งเอาไว้ด้วย!”
“พูดไปแล้ว เจ้านับว่าโชคดีที่มารกระบี่ซึ่งถูกขังอยู่ในชั้นหนึ่งสิ้นอายุขัยเมื่อร้อยปีก่อน จึงดับสูญไป หากไม่เป็นเช่นนั้น อย่าว่าแต่ตอนที่ตันเถียนของเจ้ายังไม่ถูกทำลายเลย ต่อให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นอีกร้อยเท่าหรือพันเท่า ก็ยังต้านกระบี่ของเขาไม่ได้ สุดท้ายร่างกายและวิญญาณย่อมดับสูญ!”
ฉินเสวียนตื่นตะลึงอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงว่าหอคอยฝังฟ้าจะมีที่มาที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้!
สำหรับมารกระบี่ เขาจะไม่รู้จักได้อย่างไร? ตำนานต่าง ๆ เกี่ยวกับมารกระบี่เลื่องลือไปทั่วหล้า นั่นคือตัวตนไร้เทียมทานผู้เลื่องชื่อในยุคโบราณตอนปลาย บรรลุวิถีกระบี่จนถึงขั้นเทพ และเคยกดข่มยุคสมัยหนึ่งเอาไว้
ได้ยินว่ามารกระบี่แข็งแกร่งถึงขั้นฟันภูเขานับพันและสายน้ำนับหมื่นขาดสะบั้นด้วยกระบี่เดียว ฟันดวงดาวจากเบื้องบน สับเก้าแดนยมโลกจากเบื้องล่าง ไร้ผู้ใดเทียบเคียง
แต่เมื่อหมื่นปีก่อน จู่ ๆ เขาก็หายตัวไป นับแต่นั้นก็ไม่มีผู้ใดรู้ร่องรอยอีก
นึกไม่ถึงว่าตัวตนผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งวิถีกระบี่เช่นนี้จะถูกคุมขังอยู่ในหอคอยฝังฟ้าอันลึกลับ และยังเป็นเพียงผู้ถูกขังในชั้นหนึ่งเท่านั้น
มิน่าเล่าคนลึกลับถึงบอกว่า ต่อให้ก่อนตันเถียนของเขาถูกทำลายจะแข็งแกร่งขึ้นอีกร้อยเท่าหรือพันเท่า ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย นั่นเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่า คำพูดต่อมาของคนลึกลับกลับทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม “แต่เจ้านับว่าโชคดีและโชคร้ายในเวลาเดียวกัน นับจากที่นายหอคอยคนก่อนจากไป หอคอยฝังฟ้าผ่านกาลเวลามายาวนานไร้สิ้นสุด บัดนี้กฎของมันเสียหาย พลังผนึกก็ค่อย ๆ เลือนหายไป อีกอย่างมากหนึ่งปี ผนึกของหอคอยฝังฟ้าจะคลายออกทีละชั้น ถึงเวลานั้น ในฐานะนายหอคอยคนใหม่ เจ้าย่อมตายอย่างน่าอนาถ!”
“เจ้าคงเห็นมังกรโบราณ หงส์สวรรค์ และอสูรเทพบรรพกาลอื่น ๆ นอกหอคอยแล้ว พวกมันถูกสังหารโดยผู้ที่ถูกคุมขังคนอื่น ๆ ในหอคอยฝังฟ้าเมื่อครั้งอดีต”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเสวียนก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ อสูรเทพโบราณนอกหอคอยเหล่านั้นแม้สิ้นชีพไปแล้ว แต่พลังอำนาจยังคงหลงเหลือ เขาย่อมรู้ดีว่าพวกมันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
เกรงว่าเพียงตัวใดตัวหนึ่งออกไป ก็เพียงพอจะยกมือทำลายสำนักเทียนซิงได้ทั้งสำนัก ทว่าพวกมันกลับถูกยอดฝีมือโบราณที่ถูกคุมขังในหอคอยฝังฟ้าสังหาร ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงใดกัน!
แต่มารกระบี่ในชั้นหนึ่งยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ผู้ที่ถูกคุมขังในชั้นสูงกว่าย่อมมีแต่แข็งแกร่งกว่า ไม่มีทางอ่อนด้อยกว่า
อย่าว่าแต่ตอนนี้ตันเถียนถูกทำลายเลย ต่อให้ยังไม่ถูกทำลาย เขาก็ไม่มีทางต่อกรได้
ฉินเสวียนรีบคารวะไปยังความว่างเปล่า “ขอผู้อาวุโสโปรดชี้แนะว่า ผู้เยาว์ควรทำเช่นไร?”
“ตอนนี้เจ้าเป็นนายของหอคอยฝังฟ้า สามารถใช้พลังแห่งกฎซ่อมแซมผนึกของหอคอยได้ และยังมอบอายุขัยให้ข้า เพื่อให้ข้าช่วยสังหารผู้ที่ถูกคุมขังในหอคอยแห่งนี้”
ฉินเสวียนเผยสีหน้าตื่นตะลึง คนลึกลับผู้นี้เป็นผู้วิเศษจากที่ใดกัน ถึงได้กล่าวว่าจะช่วยเขาสังหารยอดฝีมือโบราณคนอื่น ๆ ในหอคอยฝังฟ้าได้?
นั่นคือตัวตนที่สามารถสังหารอสูรเทพบรรพกาลได้เชียวนะ
แต่...
พลังแห่งกฎ?
อายุขัย?
ฉินเสวียนขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
เวลานี้ คนลึกลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พลังแห่งกฎก็คือพลังแห่งวิถี ขอเพียงเจ้าหลอมรวมพลังแห่งกฎใหม่เข้ากับหอคอยฝังฟ้า ไม่เพียงซ่อมแซมผนึกได้ ยังจะค่อย ๆ ควบคุมแต่ละชั้นของหอคอยฝังฟ้าได้อีกด้วย วันหน้าหากต้องต่อสู้กับศัตรู ก็จับอีกฝ่ายเข้ามา แล้วใช้หอคอยฝังฟ้าสะกดข่มเสีย”
“ส่วนอายุขัย นอกจากการทะลวงขั้นแล้ว เจ้ายังสามารถดูดกลืนอายุขัยของผู้อื่นได้ วิธีนี้ง่ายกว่าการทะลวงขั้นมากนัก ขอเพียงเจ้ามอบอายุขัยให้ข้ามากพอ ข้าก็ช่วยเจ้าสะกดข่มหรือสังหารคนชั่วร้ายทั้งหมดในสามสิบชั้นแรกของหอคอยฝังฟ้าได้”
“กระทั่งหากเจ้าจ่ายค่าตอบแทนได้มากพอ ข้าก็ทำให้เจ้าได้รับมรดกสืบทอดของพวกเขาได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเสวียนทั้งหนักใจและยินดี
ที่หนักใจคือ ยอดฝีมือโบราณผู้แข็งแกร่งที่สุดที่ถูกคุมขังในหอคอยฝังฟ้าล้วนเหนือสามัญเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ หากผนึกถูกทำลาย ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่ต้องตาย เกรงว่าแม้แต่โลกนี้ก็จะถูกพวกเขาสังหารจนพินาศ
ถึงเวลานั้น เขาก็จะกลายเป็นคนบาปของโลกนี้
แต่สิ่งที่น่ายินดีก็คือ คนลึกลับผู้นี้สามารถทำให้เขาได้รับมรดกสืบทอดของคนเหล่านั้นได้
มารกระบี่ยังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ แค่เห็นเพียงส่วนหนึ่งก็พอจะหยั่งรู้ได้แล้วว่านี่เป็นวาสนาครั้งใหญ่ที่ท้าทายสวรรค์อย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อคนลึกลับทำได้ถึงเพียงนี้ บางทีอาจช่วยซ่อมแซมตันเถียนให้เขาได้ก็เป็นได้
เมื่อมีความคิดนี้อยู่ในใจ ฉินเสวียนก็ลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “ผู้อาวุโส ตอนนี้ตันเถียนของผู้เยาว์ถูกทำลาย พลังบำเพ็ญสูญสิ้น เกรงว่าจะซ่อมหอคอยแห่งนี้ไม่ได้”
“เจ้าหนู ไม่ต้องหยั่งเชิงแล้ว ข้าเข้าใจความคิดของเจ้า” เสียงเรียบเฉยของคนลึกลับดังก้องขึ้น “ตันเถียนแตกสลายย่อมเป็นปัญหาใหญ่สำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับข้าไม่ใช่เรื่องยาก ขอเพียงเจ้ายินดีมอบอายุขัยหนึ่งร้อยปีให้ข้า ข้าจะทำให้เจ้ากลับมามีคุณสมบัติที่จะฝึกฝนได้อีกครั้ง ทั้งยังแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมาก เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
อายุขัยหนึ่งร้อยปี!
ฉินเสวียนตกใจอย่างยิ่ง
ตอนนี้ตันเถียนของเขาแตกสลาย พลังบำเพ็ญถดถอย เกรงว่าอายุขัยคงเหลือเพียงหนึ่งร้อยปี หากมอบให้คนลึกลับ แล้วเขาจะไม่เหลือเวลาให้มีชีวิตอีกเพียงไม่กี่วันหรอกหรือ?
แต่หากไร้พลังมากพอ อย่าว่าแต่มีชีวิตอยู่ถึงหนึ่งร้อยปีเลย แม้แต่จะมีชีวิตต่อไปก็ยังเป็นปัญหา
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ตอนนี้น้องสาวของเขาต้องใช้โอสถรักษา หากไร้พลังมากพอ เกรงว่านางคงอยู่ได้อีกไม่นาน
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ฉินเสวียนก็กัดฟันแน่น แววตาแน่วแน่ที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ก่อนเอ่ยว่า “ตกลง ข้ามอบอายุขัยหนึ่งร้อยปีให้ท่าน!”
“ดี สมแล้วที่เป็นนายหอคอยคนใหม่ซึ่งหอคอยฝังฟ้าเลือกไว้ ช่างกล้าตัดสินใจยิ่งนัก”
คนลึกลับเผยรอยยิ้มลุ่มลึก จากนั้นน้ำเสียงก็จริงจังขึ้น “เจ้าหนู แม้ตันเถียนของเจ้าจะถูกทำลาย แต่ก็นับเป็นเรื่องดี เพราะวิชาที่เจ้าเคยฝึกฝนนั้นต่ำชั้นเกินไป ทำให้ศักยภาพของกายาเทพหมื่นวิถีสูญเปล่า ในขั้นหลอมกาย เจ้ายังไปไม่ถึงขีดจำกัดหนึ่งแสนชั่งด้วยซ้ำ ต่อให้เติบใหญ่ขึ้นในภายหลัง ก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปเท่านั้น”
“บัดนี้ตันเถียนถูกทำลาย พลังบำเพ็ญทั้งร่างสลายสิ้น นับว่าเมื่อไม่พังก็ยากจะสร้างใหม่”
“ตอนนี้ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาหมื่นแปรโกลาหลให้เจ้า นี่คือเคล็ดวิชาเร้นลับสูงสุดที่ข้าได้มาระหว่างท่องไปในหมื่นพิภพ เป็นวิชาที่ผู้ครอบครองกายาเทพหมื่นวิถีคนแรกนับแต่ฟ้าดินถือกำเนิดสร้างขึ้น เหมาะกับเจ้าที่สุด”
“ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนจากไป นายหอคอยคนก่อนยังตั้งใจทิ้งของขวัญชิ้นหนึ่งไว้ให้เจ้า มันจะช่วยให้เจ้าแข็งแกร่งยิ่งขึ้น”
พร้อมกับเสียงของคนลึกลับที่เงียบลง ลำแสงลึกลับสุดหยั่งคาดสายหนึ่งก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้า จมหายเข้าไปในกระหม่อมของฉินเสวียน คัมภีร์นับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในห้วงสมอง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเล่มหนึ่ง
เคล็ดวิชาหมื่นแปรโกลาหล!
แทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ ฉินเสวียนเริ่มเดินพลังตามเคล็ดวิชาหมื่นแปรโกลาหล
ทั้งที่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฝึกเคล็ดวิชานี้ แต่กลับไม่มีความติดขัดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง ราวกับเคยฝึกฝนมาแล้วนับหมื่นนับพันครั้ง
ตูม!
ในเวลาเดียวกัน เมื่อเดินพลังตามเคล็ดวิชาหมื่นแปรโกลาหล ร่างของฉินเสวียนก็สั่นสะเทือน เปล่งประกายแสงรุ้งเจิดจ้า สั่นพ้องกับหอคอยฝังฟ้า
ในส่วนลึกของหอคอยฝังฟ้า สถานที่ซึ่งไม่อาจพรรณนาได้แห่งหนึ่ง มีหยดโลหิตลึกลับลอยอยู่ เปล่งประกายแสงแห่งความโกลาหล ไหลเวียนอยู่ภายใน คล้ายสั่นพ้องกับหมื่นวิถีแห่งฟ้าดิน แผ่พลังอำนาจไร้ขอบเขตที่แม้แต่วิถีสวรรค์ก็ยังพังทลาย
ชั่วขณะนี้ หยดโลหิตแห่งความโกลาหลลึกลับนั้นทะลวงผ่านห้วงมิติซ้อนชั้น จมหายเข้าไปในร่างฉินเสวียน หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ตูม!
ในส่วนลึกที่สุดของร่างฉินเสวียน คล้ายมีบางสิ่งแตกสลาย จากนั้นพลังมหาศาลที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็พลันทะลักออกมา เลือดเนื้อและกระดูกทั่วร่างล้วนเปล่งแสงรุ้งเจิดจ้า
“ในที่สุดกายาเทพหมื่นวิถีก็ตื่นขึ้นแล้ว!”
คนลึกลับเห็นภาพนี้ก็พึมพำ ก่อนหันมองออกไปนอกหอคอย สายตาทะลวงผ่านห้วงมิติอันไร้สิ้นสุด
ณ จุดสูงสุดของท้องฟ้าอันห่างไกลจากพื้นดินจนไม่อาจหยั่งรู้ ในห้วงดารานอกพิภพที่ถูกกฎซ้อนชั้นกั้นขวาง หมื่นวิถีแห่งฟ้าดินสั่นสะเทือนขึ้นในชั่วขณะนี้
แสงรุ้งแห่งมหาวิถีอันไร้ขอบเขตสาดส่องไปทั่วสวรรค์ สั่นสะเทือนตัวตนอันสูงส่งผู้ก้มมองใต้หล้าทีละตน ปลุกพวกเขาจากห้วงหลับใหลหรือการเก็บตัวบำเพ็ญ
“หมื่นวิถีสั่นสะเทือน เป็นผู้ใดกัน?”
“หรือมีผู้กำลังจะทะลวงเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิสูงสุดในตำนาน?”
“ไม่ใช่ ความผิดปกติเช่นนี้ดูคล้ายกายาเทพหมื่นวิถีในตำนานกำลังจะถือกำเนิด”
“กายาเทพหมื่นวิถี... กายาพิเศษในตำนานมิใช่หรือ? หลังยุคโบราณตอนปลาย ก็ไม่มีผู้ใดปลุกมันให้ตื่นขึ้นได้อีกแล้วมิใช่หรือ?”
“ตกลงเป็นผู้ใดกัน?”
...