“ในตลาดของเก่า มีคนทำของปลอมให้ดูเก่า ก็ย่อมมีคนคอยตรวจของ”
“เมื่อก่อนพ่อของฉันเคยช่วยรักษาพ่อค้าของเก่าอาวุโสจากโรงรับจำนำคนหนึ่ง เขามีหน้าที่ตรวจของให้คนอื่นโดยเฉพาะ” เฉินเย่เล่าไปพลางพาหมาป่ากับหูปาอีเดินเที่ยวในพานเจียหยวน
“ตอนนั้นฉันเลยเรียนเคล็ดลับมาบ้างจากพ่อค้าของเก่าอาวุโสคนนั้น” พูดจบ เฉินเย่ก็เดินไปหยุดหน้าร้านแผงลอยแห่งหนึ่ง
บนแผงมีข้าวของปะปนกันสารพัด แม้แต่กระถางธูปสำริดหลายใบก็ยังวางอยู่ตรงนั้น ส่วนจะเป็นของยุคไหนกันแน่ ก็พูดยากแล้ว
เฉินเย่กวาดตามองแผงลอย ก่อนจะคิดในใจ
【เนตรทองคำ จงเปิด!】
ชั่วพริบตา ข้อมูลจำนวนมากก็พรั่งพรูขึ้นมาตรงหน้า
ข้อมูลที่ปรากฏมีมากมายละลานตา เขาหยิบตราประทับขุนนางชิ้นหนึ่งขึ้นมาดูส่ง ๆ
【เนตรทองคำ: ตราประทับสำริดหัวเสือเลียนแบบสมัยราชวงศ์ฮั่น ผลิตเมื่อวานนี้ สดใหม่ร้อน ๆ!】
เฮ้ย! เพิ่งทำเมื่อวานเองหรือนี่! ให้ตายสิ!
“น้องชาย ตราประทับชิ้นนี้เป็นของสมัยฮั่นตะวันตก มีราคาสูงทีเดียว ที่อื่นหาของล้ำค่าแบบนี้ไม่ได้หรอก!” เจ้าของแผงหรี่ตามองพลางพูดด้วยรอยยิ้ม
หมาป่ากับหูปาอีนั่งยอง ๆ ข้างเฉินเย่ พลางจ้องสิ่งของในมือเขา
“เย่จื่อ ว่าไง?” หูปาอีถาม
เฉินเย่ไม่ตอบ เขาวางตราประทับลง กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เห็นข้อมูลชิ้นหนึ่งท่ามกลางกองของจิปาถะ
【เนตรทองคำ: เหรียญต้าเฉียวทงเป่า ยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร ค.ศ. 937】เฉินเย่หยิบเหรียญโบราณออกมาจากกองเหรียญในกองของจิปาถะ แล้วพินิจดู
ให้ตายเถอะ วันนี้โชคดีสุด ๆ ไปเลย
จากนั้นเฉินเย่ก็ส่งสายตาให้หมาป่า พออีกฝ่ายเห็นก็เข้าใจทันที ถึงอย่างไรเขาก็ตั้งแผงขายของอยู่แถวพานเจียหยวนมานาน ไม่ใช่ทำไปวัน ๆ
“เถ้าแก่ เหรียญเก่า ๆ เห่ย ๆ นี่ขายเท่าไร?” หมาป่าทักขึ้น
“นี่มันเหรียญโบราณ ของเก่าเชียวนะ! อะไรคือเหรียญเห่ย ๆ กัน?” เจ้าของแผงแย้ง
“ของเก่าแล้วยังโยนปนกองขยะอยู่อีก เอาเถอะ ไม่ต้องพูดมาก สองหยวน เอาไปแล้วกัน”
สุดท้ายหมาป่าซื้อเหรียญโบราณนี้มาในราคา 30 หยวน แล้วเอาไปขายที่ร้านของเก่าแห่งหนึ่งในราคา 2,000 หยวน ตอนเดินออกจากร้าน หมาป่ากับหูปาอีต่างมองเฉินเย่ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“โธ่เอ๊ย แล้วฉันจะขายเทปคาสเซ็ตไปทำไมอีก!”
“วันเดียวหาได้ 2,000 เดือนหนึ่งก็ 20,000 ปีหนึ่งเราก็หาได้ตั้งสองล้านกว่าเชียวนะ เย่จื่อ!” หมาป่าคว้ามือเฉินเย่ด้วยความตื่นเต้น
“พอได้แล้วหมาป่า วันนี้แค่โชคดีเก็บของตกหล่นได้ จะไปหาแบบนี้ได้ทุกวันเสียที่ไหน” หูปาอีเหลือบมองท่าทางประจบประแจงของหมาป่า พลางพูดอย่างจนใจ
“ใช่แล้วหมาป่า เลิกฝันกลางวันได้แล้ว หูปาอี เก็บเงินให้ดี พวกเราต้องไปตามนัดต้าจินหยากัน” พูดจบ เฉินเย่ก็พาทั้งสองคนไปหาต้าจินหยา
“พี่น้องทั้งสาม พวกเราก็นับว่ารู้จักกันเพราะลงไม้ลงมือกันมาก่อน ขอชนแก้วให้พวกท่านก่อน!” พูดจบ ต้าจินหยาก็กระดกเหล้าในแก้วจนหมด
“พูดตามตรงนะทุกท่าน” ต้าจินหยาวางแก้วลง แล้วกล่าวกับทั้งสามคน
“พ่อฉันเมื่อก่อนเป็นคนขุดสุสานหาเลี้ยงชีพ... คิดว่าท่านเฉินกับท่านหูก็น่าจะพอรู้เรื่องอาชีพนี้อยู่บ้างกระมัง” ต้าจินหยากล่าว
“ตอนพ่อของนายขุดสุสาน ไม่เคยเจอผีดิบเลยหรือ?” หูปาอีถามต้าจินหยา
“โอ้โห ผู้เชี่ยวชาญนี่นา~” ต้าจินหยาหัวเราะ
ตอนนั้นหมาป่าก้มหน้าถามเฉินเย่ “เย่จื่อ สองคนนั้นพูดอะไรกัน?” เฉินเย่จึงรับหน้าที่เป็นล่ามนอกสนาม อธิบายให้หมาป่าฟัง
“หลังจากนั้น ฉันก็อาศัยสายตาอันเฉียบคม หันมาทำธุรกิจของเก่า” ต้าจินหยากล่าว
“เรื่องขุดสุสานนี่ ฉันเคยได้ยินคนรุ่นก่อนพูดถึงเหมือนกัน...” หลังดื่มเอ้อร์กัวโถวไปสองแก้ว หูปาอีก็เริ่มอวดความรู้ เล่าเคล็ดลับต่าง ๆ ให้ต้าจินหาฟัง
ต้าจินหาฟังแล้วก็ถามอย่างร้อนใจ “ท่านหู ท่านศึกษาวิชาหาจุดฝังศพด้วยการกำหนดทิศทางทองคำด้วยหรือ?”
“พอรู้มาบ้าง”
“ไป! ทั้งสามท่านไปดูที่ร้านของฉันหน่อย ฉันมีของจะมอบให้” พูดจบ ต้าจินหยาก็ลากหูปาอีกับอีกสองคนไปที่ร้านของตัวเอง
พอเดินเข้าไปในร้าน เฉินเย่ก็เปิดเนตรทองคำกวาดมอง โอ้โห ของเก่าทั้งร้านไม่มีสักชิ้นที่เป็นของจริง เก่งจริง ๆ!
ต้าจินหยารื้อค้นข้าวของไปทั่ว ก่อนจะหยิบกล่องเล็กสองใบออกมายื่นให้เฉินเย่กับหูปาอี
“ยันต์นักขุดสุสาน?” หูปาอีร้องอย่างประหลาดใจ
“ของปลอม ยันต์นักขุดสุสานของจริงสูญหายไปนานแล้ว” เฉินเย่เหลือบมอง ก่อนยื่นกล่องในมือให้หมาป่า
“ท่านเฉิน ของจริงผมหามาไม่ได้หรอกครับ” ต้าจินหยาหัวเราะแห้ง ๆ แต่ก็มั่นใจแล้วว่าทั้งสองคนตรงหน้าเป็นยอดฝีมือจริง
“ยันต์นักขุดสุสานนี่เอาไว้ทำอะไร?” หมาป่าถามพลางมองยันต์ในมือ
ต้าจินหยาเล่าเรื่องยันต์นักขุดสุสานกับนายกองนักขุดสุสานให้หมาป่าฟัง ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็หันไปพูดกับหูปาอีกับเฉินเย่
“ท่านทั้งสอง ผมรู้ว่าพวกท่านมีฝีมือจริง ถ้าไม่มาเป็นนายกองนักขุดสุสานก็น่าเสียดายแย่”
“วางใจเถอะ พวกท่านรับหน้าที่หาสมบัติ ส่วนผมช่วยขายให้ แน่นอนว่าผมคิดค่าเหนื่อยตามธรรมเนียมเท่านั้น”
“งานนี้ไปกลับเที่ยวหนึ่ง อย่างน้อยก็ต้องทำเงินได้เป็นแสนหยวน” ต้าจินหยากล่าว
เห็นหูปาอียังลังเล เฉินเย่ก็ไม่พูดอะไร
“หูปาอี เย่จื่อ?” หมาป่าถามอย่างร้อนใจขึ้นมา
เห็นทั้งสองคนเงียบ ต้าจินหยาก็เริ่มร้อนใจ “ไม่ได้ให้พวกท่านไปขุดหลุมฝังศพหรือปล้นสุสานสักหน่อย แค่ลงไปเก็บของเท่านั้น”
“เก็บของอะไรมาขายก็ยังดีกว่าพวกท่านขายเทปคาสเซ็ตไม่ใช่หรือ?”
“ใช่แล้วหูปาอี เย่จื่อวันนี้ก็ยังอยู่ที่พาน...”
“เฮ้ย! หมาป่า!” เฉินเย่รีบขัดขึ้นทันที
“เอาอย่างนี้ พวกเราสามคนกลับไปปรึกษากันก่อน” หูปาอีลุกขึ้นกล่าว
“ได้เลย ทั้งสามท่านว่างเมื่อไรก็แวะมาดื่มชาที่ร้านผมได้” ต้าจินหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสามเพิ่งกลับถึงห้องเช่า หมาป่าก็แทบอดใจไม่ไหว
“หูปาอี เย่จื่อ พวกนายคิดยังไงกัน?”
“ยังไงฉันก็ไม่อยากขายเทปคาสเซ็ตอีกแล้ว!” หมาป่าพูดอย่างร้อนใจ
“หูปาอี จำเรื่องตอนพวกเราไปประจำชนบทที่เขาหนิวซินได้ไหม?” เฉินเย่มองทั้งสองคนแล้วถาม
“ใช่ ใช่ ใช่!”
“เย่จื่อเตือนความจำฉันแล้ว ฉันจำได้ว่าคนท้องถิ่นบอกว่าบริเวณนั้นมีสุสานโบราณสมัยราชวงศ์เหลียว บ้านชาวบ้านแถวนั้นยังมีของดีอยู่เยอะ พวกเราไปเก็บมาสักหน่อย...” หมาป่าพูดเสียงเบาลงเรื่อย ๆ
เฉินเย่รับคำต่อจากหมาป่า “งั้นก็ไปเก็บของมาสักหน่อย?” พูดจบก็หันไปมองหูปาอี
หูปาอีรู้ดีว่าทั้งสองคนกำลังคิดอะไร จึงถอนหายใจอย่างจนใจ “ตกลงกันแล้วนะ เอาแค่ของเท่านั้น!”
“ใช่! เอาแค่ของ!” หมาป่าพลันยิ้มร่า
“เอาแค่ของ!” เฉินเย่ก็รับคำตาม
พูดจบ พี่น้องทั้งสามก็หัวเราะออกมา
“ระบบ ลงชื่อเข้าใช้!” เฉินเย่ท่องในใจ
【ติ๊ง! ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ได้รับประสบการณ์ด้านของเก่า 10 ปี】
ให้ตายสิ! มีเนตรทองคำอยู่แล้ว ฉันยังต้องการของแบบนี้อีกหรือ? เฉินเย่คิดอย่างจนใจ
ช่วงบ่าย เฉินเย่ หูปาอี และหวังพั่งจื่อรวบรวมเงินเก็บทั้งหมด หูปาอีมีเงินปลดประจำการเกือบ 3,000 หยวน เฉินเย่มีเงิน 2,000 หยวนจากการขายเหรียญโบราณ ส่วนเงินที่ได้จากการลงชื่อเข้าใช้ เฉินเย่ไม่คิดจะเอาออกมา หมาป่าขายเทปคาสเซ็ตในราคาถูก ได้เงินมาราว 200 หยวน
เฉินเย่รู้ว่าคราวนี้ต้องบีบให้หูปาอีจนหมดทางเลือก ไม่อย่างนั้นหูปาอีก็ไม่มีวันตัดสินใจลงสุสาน
ทั้งสามคนถือเงินเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า เริ่มซื้อของกันไม่ยั้ง โทรทัศน์ซื้อสองเครื่อง! ของกิน ของดื่ม ของใช้ ซื้อให้หมด!
ซื้อตั๋วรถไปกลับ แค่พอสำหรับขาไปก็พอ! ขากลับน่ะหรือ? ค่อยว่ากัน!
หูปาอีมองเงินที่ถูกใช้ไปจนหน้าเขียว “พวกเราไม่ต้องเหลือเงินไว้ซื้อของหรือไง?!”
“วางใจเถอะ ฉันยังมีอีก!” เฉินเย่ตบอกพูด
หลังเดินทางกันหลายวัน ข้าวของทั้งหมดถูกเก็บไว้ในมิติหลิงซี ทำให้เดินทางสะดวกขึ้นมาก
เวลาในมิติหลิงซีหยุดนิ่ง สิ่งมีชีวิตที่เข้าไปจะเก็บไว้ได้เพียง 24 ชั่วโมง ส่วนข้อเสียก็คือ ของที่นำออกมาแล้วจะเก็บกลับเข้าไปใหม่ไม่ได้
ทั้งสามลงจากรถไฟ เฉินเย่ก็นำข้าวของออกมา เยี่ยนจื่อ เพื่อนที่เคยอยู่ชนบทด้วยกันในตอนนั้น มารอรับพวกเขาด้วยตัวเอง
ทั้งสามหอบหิ้วสัมภาระเต็มไม้เต็มมือ นั่งรถลาไถไปตามทางที่มารับพวกเขา มุ่งหน้าเข้าหมู่บ้าน
เมื่อมาถึงหน้าบ้านเลขาธิการหมู่บ้าน ทั้งสามเห็นเลขาธิการเฒ่ายืนรออยู่หน้าประตูอย่างโงนเงน จึงรีบกระโดดลงจากรถม้า
เลขาธิการเฒ่ากุมมือพวกเขาไว้แน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เด็ก ๆ จากเมืองหลวง กลับมาแล้วสินะ”
“กลับมาแล้วครับ” ทั้งสามตอบ
“ดี ดี” เลขาธิการเฒ่าจับมือพวกเขาไม่ยอมปล่อย ก่อนพาทั้งสามเข้าไปในบ้าน
ทุกคนเข้าไปในบ้านของเลขาธิการเฒ่า พวกเขามอบเสบียงที่นำมาให้ชาวบ้าน โต๊ะอาหารตั้งอยู่บนเตียงเตา อาหารกับเหล้าก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว รอเพียงทั้งสามมาถึง
“พวกเธอสามคนคิดยังไงถึงกลับมา แถมยังซื้อของมาเยอะขนาดนี้ ดูท่าจะหาเงินได้ไม่น้อยสินะ?” นักบัญชีอาวุโสของกองพล พ่อของเยี่ยนจื่อเอ่ยถาม
เยี่ยนจื่อคนนี้ก็นับว่าเป็นลูกสาวข้าราชการที่สืบทอดอาชีพของพ่อแล้วสินะ~
“พวกเรากลับมาเพื่อพาชาวบ้านสร้างฐานะให้ร่ำรวย!” หมาป่าพูดเสียงดัง
“พวกเราคิดว่าตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้ว จะให้มีแต่พวกเราที่อยู่ดีไม่ได้ ก็เลยอยากกลับมาช่วยชาวบ้านให้ร่ำรวยไปด้วยกัน”
ดูความคิดความอ่านของหูปาอีสิ เฉินเย่ยกนิ้วโป้งให้เงียบ ๆ ส่วนหูปาอีเก็บสายตาอึดอัดกลับไป มองไปทางอื่น
“ฉันจำได้ว่าพวกโอ่งไหเก่า ๆ ที่บ้านชาวบ้านยังอยู่ใช่ไหม?” หมาป่าถามอย่างร้อนใจ
“จะเอาของพวกนั้นไปทำอะไร?” เลขาธิการเฒ่าถาม
“ตอนนี้มีนักสะสมในปักกิ่งหลายคนชอบเก็บของเก่ากับของโบราณ” เฉินเย่รับคำ
“ของแบบนั้นจะมีราคาอะไรได้?” พ่อของเยี่ยนจื่อถาม
“คุณลุง ของชิ้นเท่ากระบอกน้ำชาแบบนี้มีราคาตั้งหลายร้อยหยวน!” หมาป่าพูดเกินจริง
พ่อของเยี่ยนจื่อฟังแล้วก็เสียใจจนตบต้นขาตัวเองไม่หยุด
“พวกเธอมาช้าไปแล้ว!” พ่อของเยี่ยนจื่อร้องอุทาน พลางถอนใจไม่หยุด
“มะ... มีอะไรหรือครับ?” หูปาอีถามอย่างกระวนกระวาย
“เดือนก่อนทีมโบราณคดีมา แต่ละครอบครัวได้คูปองธัญพืชไปแล้ว พวกเขาเก็บของพวกนั้นไปหมด บอกว่าจะส่งให้รัฐ” เลขาธิการเฒ่ากล่าวอย่างจนใจ
“เก็บ... เก็บ... เก็บไปหมดแล้วหรือ?” หมาป่าถึงกับตาค้าง
“เลขาธิการเฒ่ามีจิตสำนึกสูงจริง ๆ!” พ่อของเยี่ยนจิบิบน้ำเมา แล้วถอนใจ
“สูง... สูงจริง ๆ~” เสียงหมาป่าสั่นระริก~
เฉินเย่มองภาพตรงหน้าแล้วก็ยิ่งรู้สึกขำ แต่ยังอุตส่าห์กลั้นเอาไว้ ดูละครอยู่ตรงหน้าแบบนี้มันสะใจจริง ๆ!
“ระบบ ลงชื่อเข้าใช้!”
【ติ๊ง! ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ได้รับแผนผังตำแหน่งสุสานในเขาหนิวซินหนึ่งฉบับ】