การลงมือของสำนักเร็วกว่าที่จางหลีคาดไว้เสียอีก
ยามตะวันลับฟ้า ข้าวปราณสองถ้วยเพิ่งตกถึงท้อง จางหลีกำลังจะนั่งขัดสมาธิหลอมละลายปราณวิญญาณ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากนอกลานเรือน
"ศิษย์น้องจาง ลู่หยิงขอพบ"
หัวใจของจางหลีชะงักครู่หนึ่ง ยามนี้ลู่หยิงมาหา มีได้เพียงเรื่องเดียวเท่านั้น
"หรือว่าคดีขายยาปลอมจะมีความคืบหน้าแล้ว?"
เขาระงับความคิดที่วนเวียนอยู่ในใจ ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูลานเรือนไม่กี่ก้าว
"ศิษย์พี่ลู่" จางหลีหลีกทางให้ พาลู่หยิงเข้ามานั่งที่โต๊ะหินกลางลาน
"ศิษย์พี่รอสักครู่ ข้าไปรินน้ำชามาให้"
ลู่หยิงยกมือห้ามไว้ "ไม่ต้องลำบาก ข้าเพียงแค่ผ่านมา ถือโอกาสฝากคำพูดไว้หน่อย แล้วก็ต้องรีบไป"
ได้ยินดังนั้น จางหลีจึงนั่งลงตรงข้ามลู่หยิง ท่าทางเตรียมรับฟัง
"เรื่องศิษย์ในสำนักขายยาปลอม ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดถูกจับกุมได้หมดแล้ว"
พูดมาถึงตรงนี้ ลู่หยิงขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงก็หนักขึ้น "เว้นแต่หวังฮ่าว ตอนศาลบังคับกฎพาคนไปที่เรือนเล็กหมายเลขเจียมเจ็ดสิบสามบนเขาหลิงเจ๋อ เขาไม่ได้อยู่ในเรือน"
"ไม่อยู่ในเรือน? บังเอิญถึงเพียงนี้?" แววตาจางหลีฉายแววประหลาดใจ มือเผลอวางลงบนขอบโต๊ะหินโดยไม่รู้ตัว
"บังเอิญจริง ๆ" ลู่หยิงส่ายหน้าด้วยความจนใจ "ต่อมาศาลบังคับกฎตรวจสอบบันทึกเข้าออกสำนักของหวังฮ่าว เขาออกจากสำนักไปตั้งแต่ห้าวันก่อน จนถึงตอนนี้ยังไม่กลับ และตอนนั้นทางสำนักยังไม่รู้ว่ามีคนขายยาปลอม"
จางหลีรู้สึกแปลก ๆ ในใจ "พูดแบบนี้ เขาไม่ได้รู้ล่วงหน้าถึงลมแล้วหนีไป แต่เป็นแค่ออกไปธุระนอกสถานที่พอดี?"