จางหลีดีใจอยู่ในใจ แต่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย พลางพูดตามน้ำไปอย่างผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ "ศิษย์พี่ลู่ทราบได้อย่างไรหรือ? ก่อนหน้านี้ก็มีจริงศิษย์พี่คนหนึ่งมาหาข้า บอกว่ารู้จักกับพ่อค้าประจำร้านยาในสำนัก มีเส้นทางลับซื้อยาได้ถูกกว่าร้านตลาดสองส่วน อีกทั้งหากพาคนไปซื้อมากๆ ยังได้ส่วนแบ่งอีก ข้าลองใช้ยาดูแล้วก็ถือว่าใช้ได้จริง จึงซื้อไว้ในราคาถูก"
ลู่หยิงได้ยินดังนั้นมิได้รีบตอบ แต่ดึงจางหลีไปยังมุมที่ไม่มีผู้คน ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปากถาม
"คนที่ขายยาให้เจ้าชื่ออะไร? เจ้าเคยแนะนำใครไปบ้างหรือไม่? แล้วยายังเหลืออยู่อีกหรือไม่?"
จางหลีทำทีเป็นเด็กน้อยผู้ไม่รู้เดียงสา ตอบอย่างสงบ "คนผู้นั้นชื่อหวังฮ่าว อาศัยอยู่ที่เรือนเล็กหมายเลขเจียมเจ็ดสิบสาม บนเขาหลิงเจ๋อ ส่วนยาข้ายังเหลืออยู่อีกหนึ่งเม็ดพอดี"
พูดจบ จางหลีก็นำยาตัวอย่างที่หวังฮ่าวให้ไว้ก่อนหน้านี้ออกมา
ลู่หยิงยื่นมือรับไป ชำเลืองมองครู่หนึ่ง สีหน้าเริ่มมีแววดีใจขึ้นมาทันที "ต่อไปนี้อย่าได้เชื่อเรื่องยาถูกๆ อีกเด็ดขาด ยาตัวนี้ดูภายนอกเหมือนปกติ ใช้ก็เหมือนปกติ แต่ในขั้นตอนปรุงแต่ง พวกมันเปลี่ยนจากหญ้าบำรุงปราณเป็นหญ้าเดือดปราณที่ราคาถูกกว่า หญ้าเซียนทั้งสองชนิดนี้แม้สรรพคุณจะขัดแย้งกัน แต่เมื่อปรุงเป็นยาแล้วกลับให้ผลเหมือนกันมาก ยากที่จะแยกแยะได้"
"ข้าก็เพราะเคยสัมผัสมาก่อนจึงดูออก แต่ว่าการเสพหญ้าเดือดปราณในปริมาณน้อยนั้น มีส่วนช่วยเร่งการฝ่าด่านแห่งการบำเพ็ญเพียรได้จริง"
พูดถึงตรงนี้ ลู่หยิงก็ส่งเสียงเย็นชา ก่อนจะเอ่ยต่อ "แต่หากเสพเข้าไปมากเข้า จะทำให้พลังปราณล่องลอยไม่มั่นคง ร้ายแรงถึงขั้นคลุ้มคลั่งเสียสติ"