อู๋เฟิงข่มใจละวางความสงสัย ไม่ขบคิดให้ลึกไปกว่านั้น ค่อย ๆ เอ่ยเปิดประเด็นว่า “วันนี้เรียกเจ้าออกมา เพราะมีกิจธุระอย่างหนึ่งต้องการให้เจ้าช่วยข้าไปสักเที่ยว”
จางหลีได้ยินดังนั้นก็พลันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาในใจ แต่สีหน้าก็ยังคงรักษาความเคารพไว้ ประสานมือค้อมศีรษะฟังอย่างสงบ ไม่เอ่ยถามขึ้นก่อน รอคอยให้อู๋เฟิงพูดจบเสียก่อน
อู๋เฟิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงช้า “ยี่สิบปีก่อน สำนักเราพบสายแร่ชั้นเลิศระดับสองในเขตอวิ๋นหลิน จึงตั้งใจจะสร้างเมืองเซียนขึ้นบนสายแร่นั้น บัดนี้เมืองเซียนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว”
“เพียงแต่ว่าเมืองเซียนเพิ่งก่อตั้ง ยังมีอีกหลายสิ่งรอการฟื้นฟู แม้แต่แหล่งทรัพยากรโดยรอบเมืองก็ยังต้องมีศิษย์ไปประจำรักษาและดูแลจัดการ”
พอได้ยินถึงตรงนี้ จางหลีก็เริ่มรู้สึกเป็นลางร้ายขึ้นมาในใจ
เป็นดังที่คาดไว้ อู๋เฟิงกล่าวต่อไปว่า “บรรพชนแห่งแก่นทองออกคำสั่งอย่างเข้มงวด ให้คัดศิษย์กลุ่มหนึ่งจากสำนักไปประจำอยู่ที่เมืองเซียนอวิ๋นหยุนเป็นเวลานาน ดูแลนาเซียน เหมืองศิลาปราณ และฟาร์มสัตว์วิเศษนอกเมือง เพื่อเป็นการเกณฑ์กำลังพล บรรดาผู้อาวุโสในสำนักล้วนต้องส่งศิษย์ในสังกัดของตนไปประจำการ”
หัวใจของจางหลีพลันจมดิ่งลงทันที ตระหนักถึงเหตุผลที่แท้จริงได้ในชั่วขณะ
การถูกส่งไปประจำที่เมืองเซียนอวิ๋นหยุน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปี
เมืองเซียนเพิ่งก่อตั้ง ทุกสิ่งรอการฟื้นฟู อีกทั้งยังขาดแคลนกำลังคนทุกด้าน การเลือกไปประจำเมืองเซียนในช่วงเวลานี้ คงไม่มีแม้แต่เวลาว่างให้ฝึกฝน
จะเหมือนกับการอยู่ในสำนักที่ได้นั่งสมาธิและกลั่นยาอย่างสบายใจได้ทั้งวันได้อย่างไร? ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรจะถูกหน่วงเหนี่ยวไปอย่างมากแน่นอน
จางหลีพอจะนึกภาพออกแล้วว่า เมื่อศิษย์กลุ่มที่ถูกเรียกตัวไปนี้ ทุ่มเททำงานหนักที่สุดในช่วงแรกที่ขมขื่นที่สุด ดูแลนาเซียน สายแร่และฟาร์มสัตว์วิเศษจนเรียบร้อย แล้วโครงสร้างภายในเมืองมั่นคงลงได้