การบำเพ็ญเซียนไม่นับวันเดือนปี สามปีผ่านไปอย่างเชื่องช้า
สามปีต่อมา จางหลีกลายเป็นชายหนุ่มวัยประมาณยี่สิบปี ร่างกายแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมมาก ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ด้วยทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ ระดับการบำเพ็ญของเขาก็ทะลวงถึงขั้นฝึกปราณระยะกลาง ขึ้นสู่ขั้นฝึกปราณชั้นสี่ ด้านหนทางกลั่นยาก็มีความก้าวหน้าอย่างมาก อัตราความสำเร็จในการกลั่นยาบำรุงปราณอยู่ที่ประมาณห้าในสิบ เปิดเตาแต่ละครั้งก็ได้กำไรไม่ขาดทุน
เช้าวันหนึ่ง จางหลีตบถุงเก็บของหยิบยาออกมา กำลังจะนั่งลงบำเพ็ญ จู่ ๆ แสงสีเขียวสายหนึ่งก็ลอดผ่านประตูที่ปิดสนิทเข้ามา ตกลงที่ข้างกายเขา
“ป้ายคำสั่งเรียกผู้อาวุโส?”
ภายในแสงสีเขียวสายนั้นห่อหุ้มด้วยป้ายคำสั่งเรียกของผู้อาวุโสสำนักชิงเสวียน
เมื่อศิษย์ในทะลวงถึงขั้นสร้างฐานแล้ว สำนักจะมอบป้ายคำสั่งนี้ให้ ทุกห้าปีสามารถบังคับเรียกศิษย์นอกหรือศิษย์ในคนหนึ่งมาทำธุระให้ได้หนึ่งครั้ง
แต่ป้ายคำสั่งเรียกแบบนี้ก็มีข้อจำกัดมากมาย หากเป็นการสังหารศิษย์ร่วมสำนัก ฆ่าล้างราษฎร หรือนำศิษย์ไปลองยา สิ่งเหล่านี้ทางสำนักไม่อนุญาต
และผู้อาวุโสที่ออกป้ายคำสั่งบังคับ จะต้องจ่ายค่าตอบแทนให้ศิษย์ที่ถูกเรียกตามความยากง่ายของภารกิจ จะเป็นศิลาปราณ ยาเม็ด ยันต์ หรือแม้แต่อาวุธวิเศษระดับต่ำก็ได้
จางหลีเคยได้ยินมาก่อนว่ามีศิษย์นอกถูกผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานเรียกใช้ ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงคิวของตัวเอง
แม้ในใจจะไม่เต็มใจเพียงใด เขาก็ได้แต่รับป้ายคำสั่งนี้ไว้ แล้วเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากในป้าย