หลังเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากการคลุ้มคลั่งวิปลาส จางหลีก็สงบใจลงอย่างแท้จริง นับเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขที่หาได้ยาก วันหนึ่ง ๆ ตื่นแต่เช้าทำงาน พลบค่ำก็พักผ่อน กิจวัตรเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างยิ่ง
น่าเสียดายที่ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขกินเวลาไม่ถึงเดือน เมื่อบาดแผลแฝงที่หลงเหลือในเส้นลมปราณหายดีเป็นปกติ จางหลีก็กลับเข้าสู่การบำเพ็ญเพียรอย่างหนักอีกครั้ง
ต่างจากศิษย์นอกคนอื่น ๆ ที่ต้องอดออมประหยัด ก้อนศิลาปราณหนึ่งก้อนยังอยากหักครึ่งใช้ จางหลีอาศัยหญ้าเซียนและยาเซียนที่ทุ่งดำในถ้ำสวรรค์ผลิตออกมาไม่ขาดสาย จึงไม่เคยขาดแคลนทรัพยากรบำเพ็ญเพียรเลย
เมื่อทรัพยากรเพียงพอ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรก็เร็วขึ้นมาก ความรู้สึกที่กำลังของตัวเองเพิ่มขึ้นทุกวัน ทำให้จิตใจของจางหลีมั่นคงเป็นพิเศษ
บางทีอาจเพราะเคยคลุ้มคลั่งวิปลาสมาก่อน จิตใจของจางหลีจึงสงบนิ่งกว่าแต่ก่อน
ด้วยจิตใจที่สงบนิ่งยิ่งขึ้น ประกอบกับการฝึกฝนอย่างไม่ขาดสายในช่วงเวลานี้ ทักษะในหนทางกลั่นยาของเขาจึงมีความก้าวหน้าอีกขั้น
ตอนนี้อัตราความสำเร็จในการกลั่นยาบำเพ็ญเพียรหลีกข้าวของเขาใกล้จะถึงห้าในสิบส่วนแล้ว
การหาศิลาปราณด้วยวิชาการปรุงยาก็ง่ายขึ้นด้วยเหตุนี้
ท่ามกลางความขยันหมั่นเพียรอันเต็มเปี่ยม เวลามักผ่านไปเร็วเสมอ ชั่วพริบตาก็ถึงปลายปี
ลมเหนือเริ่มพัดแรงบนเขาค่อย ๆ อากาศหนาวขึ้นทุกวัน ป่าเขาที่เคยเขียวชอุ่มเริ่มให้บรรยากาศแห้งเหี่ยวและน่าหวั่นเกรง
แต่ทว่าจิตใจของศิษย์ทั้งนอกและในสำนักมิได้หม่นหมองตามฤดูกาล กลับเพิ่มความคาดหวังและความตื่นเต้นขึ้นอีกหลายส่วน