"ศิษย์น้องวันนี้มา คงเป็นเพราะหนทางกลั่นยาสำเร็จ ถึงได้มาขายของที่ร้านข้าเป็นพิเศษสินะ?"
ซูชิงเหอผงกศีรษะน้อยๆ เพียงชั่วพริบตาก็เดาเจตนารมณ์ของจางหลีได้อย่างหมดเปลือก
เมื่อถูกซูชิงเหอเดาเจตนาเสียได้ จางหลีก็ไม่พูดอ้อมค้อมต่อไป ยกมือตบถุงเก็บของเบาๆ ดังกรอบแกรบหลายครั้ง ขวดยาเกือบห้าสิบใบถูกจัดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนเคาน์เตอร์ไม้แดงเบื้องหน้า
"ช่วงนี้หมกมุ่นขัดเกลาฝีมือกลั่นยา ข้าสะสมยาบำเพ็ญเพียรหลีกข้าวไว้จำนวนหนึ่ง จึงมาขายที่ร้านท่านเป็นพิเศษ"
แววตาซูชิงเหอวาบความประหลาดใจเล็กน้อย ยกมือหยิบขวดที่อยู่หน้าสุดขึ้นมาหนึ่งขวด เทเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ดพิจารณาอย่างละเอียด เม็ดยากลมกลึง สีสันโปร่งใส นับเป็นลักษณะขั้นยอด
ซูชิงเหอเอ่ยชมเบาๆ สายตามองจางหลีด้วยความแปลกใจ: "ตอนแรกที่เจ้ามาซื้อตำราการถ่ายทอดวิชากลั่นยา คงเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสหนทางกลั่นยา แค่เวลาสองสามเดือนเท่านั้น ก็สามารถกลั่นยาระดับคุณภาพเช่นนี้ออกมาได้ ดูท่าศิษย์น้องจางมีพรสวรรค์ด้านการกลั่นยาไม่น้อยเลย"
ศิษย์นอกทั่วไปที่กลั่นยา ด้วยเพราะขาดศิลาปราณในการซื้อวัสดุกลั่นยา ใครเล่าจะไม่ต้องสิ้นเปลืองเวลาหนึ่งถึงสองปีกว่าจะกลั่นเตายาแรกสำเร็จ ส่วนจางหลีใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น นี่เพียงพอพิสูจน์ว่าความสามารถด้านการกลั่นยาของเขาสูงส่งเพียงใด สามารถกลบความแตกต่างของทรัพยากรที่มีได้อย่างสิ้นเชิง
จางหลีไม่เอ่ยอธิบายเพิ่ม เพราะพรสวรรค์ด้านการกลั่นยาของตนเอง เขาเองก็รู้ดี หากไม่มีถ้ำสวรรค์และทุ่งดำติดตัว เขาเองก็ไม่มีโอกาสได้ลองหนทางกลั่นยาเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่เอ่ยถ่อมตนตามมารยาท:
"แค่ฝึกฝนทั้งวันทั้งคืน ฝึกบ่อยก็ชำนาญเอง ขอบคุณศิษย์พี่ที่ให้ตำราอธิบายละเอียดในตอนนั้น ทำให้ข้าลัดทางไปได้หลายขั้น"
ซูชิงเหอไม่พูดมากอีก หากเพียงแค่ตำราอธิบายที่ขาดวิ่นเล่มหนึ่งก็กลั่นยาได้ เช่นนั้นนักกลั่นยาในวงการบำเพ็ญเพียรก็คงไม่น้อยขนาดนั้น แล้วก็รีบหยิบขวดยาสองสามขวดออกมาทดสอบอีกครั้ง แล้วเอ่ยว่า: