เวลาช่างไม่อยู่นิ่ง ฤดูใบไม้ผลิผ่านไป ฤดูใบไม้ร่วงผลัดเปลี่ยนมาเยือนหลายครา
เช้าวันหนึ่ง สองปีต่อมา
บนทะเลสาบจันทร์เสี้ยว ละอองน้ำกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา หมอกบางเบาลอยสูงขึ้น ปกคลุมเกาะกลางทะเลสาบทั้งเกาะไว้
ในเรือน จางหลีเก็บลมปราณลุกขึ้นยืน แสงสีแดงเรืองรองที่ห่อหุ้มรอบกายค่อยๆ ไหลกลับเข้าสู่ภายใน ร่างกายส่งเสียงกรุบกรอบเบาๆ จากเส้นลมปราณและกระดูก
"ระยะห่างจากขั้นฝึกปราณชั้นหก ยังเหลืออีกอย่างน้อยครึ่งทาง"
จางหลีสัมผัสระดับพลังของตนเองได้อย่างแม่นยำ คิดประเมินอยู่ในใจ
สองปีแห่งการบำเพ็ญอย่างหนัก กลืนยาชำระปราณเข้าไปหลายร้อยเม็ด พลังปราณในตันเถียนหนาแน่นกว่าเมื่อแรกเข้าชั้นห้าเป็นอย่างมาก แต่ระยะห่างจากขั้นฝึกปราณชั้นหกก็ยังไม่น้อย
ตามความคืบหน้าในปัจจุบันนี้ นอกเสียจากจะมียาเช่น "ยาผสานกลิ่น" อีกเม็ด หรือสมบัติล้ำค่าอื่น มิฉะนั้นแผนการที่จะทะลวงสู่ขั้นฝึกปราณระยะปลายก่อนกลับสำนักก็ยากจะสำเร็จลงได้
แต่แผนการก็เป็นเช่นนี้ เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง เวลาของเขายังอีกยาว ไยต้องกดดันตนเองจนเกินไป
ปัดความคิดฟุ้งซ่านในใจทิ้ง จางหลีลุกขึ้นเก็บข้าวของเล็กน้อย แล้วออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองเซียนอวิ๋นหยุน
วันนี้ ตรงกับวันที่ซูชิงเหอจัดประชุมแลกเปลี่ยนเล็กๆ อีกครั้ง เขาจึงต้องไปร่วมสร้างสีสัน
ตั้งแต่การประชุมแลกเปลี่ยนเมื่อปีก่อน จางหลีก็ได้ปล่อยข่าวออกไปเล็กน้อยว่า ตนเตรียมเริ่มลองกลั่นยาชำระปราณ
คราวนี้เขาตั้งใจจะปล่อยข่าวว่า ตนมีความคืบหน้าไปบ้างแล้ว แต่หนทางยังอีกยาวไกล
"ศิษย์น้องจาง ยังไม่ถึงปีเดียว การบำเพ็ญของศิษย์น้องก็ก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว"