บทที่ 10 ถ้าฉันไม่อัดแก ก็ไม่มีความยุติธรรมแล้ว
เฉินฮวนถูกผลักจนเซถลาไปข้างหนึ่ง
โชคดีที่ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมากแล้ว ไม่อย่างนั้นโดนผลักแรง ๆ แบบนี้ คงได้หน้าคะมำลงไปกับพื้นแน่
“ผลักฉันทำไม?” เฉินฮวนขมวดคิ้ว หันไปมอง
เห็นชายคนหนึ่งถอดเสื้อ สวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ กำลังเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าดุดัน
“ผลักแล้วจะทำไม?”
“พาจักรยานพัง ๆ ของแกแล้วไสหัวไปซะ ที่นี่เป็นถิ่นของฉัน แกไม่มีสิทธิ์มาตั้งแผง”
อีกฝ่ายอายุราวสามสิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อ ตรงอกดำคล้ำสักรูปหัวหมาป่าตัวใหญ่ลายเส้นหยาบ ๆ ดูแล้วชวนขำอยู่ไม่น้อย
เรียกได้ว่าเป็นพวกนักเลงจากห้าอำเภอนอกเมืองเลยทีเดียว
“หูหนวกหรือไง เชื่อไหมว่าฉันจะตบแก!” ชายท่าทางนักเลงยกแขนกำยำขึ้น ทำท่าจะลงไม้ลงมือ
เฉินฮวนกวาดตามองไปรอบ ๆ ถึงเพิ่งสังเกตว่าชายคนนั้นตั้งแผงขายอาหารทะเลอยู่ตรงนี้
แผงของเขาวางของเรียงยาวกินพื้นที่ไม่น้อย ต่างจากแผงอื่นที่เบียดกันจนแทบไม่มีที่ขยับ
ดูท่าคงเคยวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่เป็นประจำ พ่อค้าแม่ค้ารอบ ๆ ต่างมองเฉินฮวนด้วยความเห็นใจ ราวกับคิดว่าเขากำลังจะซวยเข้าแล้ว
เฉินฮวนขยับหลบไปด้านข้าง “อยู่กันอย่างปรองดองถึงจะทำมาค้าขึ้น”
“ตรงนี้ก็มีที่ว่างตั้งเยอะ ผมขอใช้แค่นิดเดียว ขายเสร็จแล้วจะไปทันที ไม่รบกวนคุณหรอก”
“ดูหน้าตาแกสิ เหมือนขอทานไม่มีผิด มายืนตรงนี้แล้วจะไม่กระทบธุรกิจฉันหรือไง?”
“ฉันว่าแกอยากโดนตี!” ชายท่าทางนักเลงยังไม่ยอมรามือ ไล่ตามเข้ามาแล้วยกมือขึ้นอีกครั้ง