บทที่ 11 เงินก้อนแรกของเฉินฮวน
“หนุ่มสาวสมัยนี้ ทำไมอารมณ์ร้ายกันจังนะ”
“ซื้อขายกันไม่สำเร็จก็ยังเป็นมิตรต่อกันได้ อย่าลงไม้ลงมือสิ” หัวหมวยเปิดหน้าสูงตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
จากนั้นก็ชูสามนิ้ว “ราคานี้ สามพันหยวนเป็นไง จริง ๆ นี่ก็สุดเพดานแล้วนะ”
เฉินฮวนขยับไหล่เล็กน้อย กำหมัดแน่น เสียงดังกรอบแกรบประหนึ่งถั่วระเบิดในกระทะพลันดังขึ้นทันที
“คุณมีเวลาอีกห้าวินาที”
หัวหมวยเปิดหน้าสูงกระแอมสองครั้ง กัดฟันพูดว่า “สี่พันได้ไหม”
“วันนี้ผมพกเงินมาเท่านี้ ถือว่าเอาไว้ผูกมิตรกับคุณก็แล้วกัน”
เฉินฮวนยื่นมือออกไปทันที “ตกลง เอาเงินมา”
หัวหมวยเปิดหน้าสูงยิ้มแหย “รู้อย่างนี้บอกไปสามพันห้าร้อยตั้งแต่แรกก็ดี...”
แม้หมอนี่จะต่อราคาไม่เลิก แต่พอตกลงกันได้แล้วก็จ่ายเงินอย่างไม่อิดออด
เขานับเงินสามพันห้าร้อยหยวน ตบลงบนมือสองสามที แล้วยื่นให้เฉินฮวน “นับดูก่อนก็ได้ พ่อหนุ่ม”
เฉินฮวนเหลือบมองแวบเดียว พับเงินแล้วสอดใส่กระเป๋ากางเกงทันที
“ใจกว้างดีนี่” หัวหมวยเปิดหน้าสูงพอใจที่เฉินฮวนไม่เสียเวลานับเงิน
หารู้ไม่ว่า หลังเฉินฮวนได้รับสืบทอดตำราวิชาและมีพลังลมปราณแท้แล้ว ประสาทสัมผัสทั้งหูกับตาก็เฉียบคมขึ้น
เงินแค่นี้ เขาแค่กวาดตามองก็รู้จำนวนแล้ว ที่ไม่ได้นับไม่ใช่เพราะไว้ใจอีกฝ่าย
ในที่สุดโสมก็แลกเป็นเงินได้ แม้จะไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ถือว่าเขาหาเงินก้อนแรกได้แล้ว
เฉินฮวนเตรียมเข็นจักรยานไปหาคนอื่นต่อ
แต่หัวหมวยเปิดหน้าสูงห่อโสมเสร็จแล้วกลับเข้ามาขวางเขาไว้
เขาหยิบกล่องเล็กประณีตจากกระเป๋าออกมา พอเปิดดูข้างในก็เห็นนามบัตรพื้นสีดำปั๊มตัวอักษรสีทอง