บทที่ 24 ต่อให้ให้โสมแก่คุณ คุณก็ไม่รู้จักกินหรอก
เฉินฮวนพลันรู้สึกว่าชื่อจินต้าเฉิงฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง
เขาหันไปมองตามเสียง
เห็นร้านเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาอยู่ข้างสี่แยก เหนือประตูแขวนป้ายหน้าร้านแคบ ๆ ไว้
“ร้านของเก่าจินอวี่ยวน...” เฉินฮวนอ่านชื่อร้านออกมา
จากนั้นก็นึกขึ้นได้ทันที “นั่นไม่ใช่เจ้าคนที่ซื้อโสมของฉันไปเมื่อวานหรือไง”
จังหวะนั้นประตูร้านก็เปิดออก ชายวัยกลางคนร่างท้วมเล็กน้อย ทำผมทรงหัวหมวยเปิดหน้าสูง ถูกคนผลักออกมาจนกลิ้งคลุกคลาน
เขายืนไม่มั่นคง จึงล้มลงข้างจักรยานของเฉินฮวนพอดี
ด้านหลัง ชายร่างกำยำในชุดสูทกำลังแยกเขี้ยวตามออกมา ท่าทางเหมือนจะลงไม้ลงมือ
หัวหมวยเปิดหน้าสูงทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “โสมต้นนี้ฉันซื้อมาจากคนอื่น ถ้าแน่จริงก็ไปหาเขาสิ”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นของปลอม”
เฉินฮวนเตะก้นเขาเข้าให้ “พูดอะไรเหลวไหล โสมต้นนั้นแท้ยิ่งกว่าหลี่ฉื่อเจินอีก จะเป็นของปลอมได้ยังไง”
หัวหมวยเปิดหน้าสูงเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ อ้าปากค้าง “เป็นแกนี่เอง!”
เขารีบยื่นมือไปคว้าล้อจักรยานของเฉินฮวน แล้วพูดกับชายในชุดสูทว่า “จับเขาไว้ โสมซื้อมาจากคนนี้แหละ”
“ไอ้หมอนี่เดินมาติดกับดักเอง ชะตาฉันยังไม่ถึงฆาตจริง ๆ”
เฉินฮวนยังไม่ทันได้พูดอะไร
ชายในชุดสูทก็ชี้นิ้วใส่หน้าเขาทันที “ที่จินต้าเฉิงพูดเป็นความจริงหรือ โสมมาจากคุณใช่ไหม”