บทที่ 23 คนรู้จักของดี
“ขอบคุณครับพี่สาว” เฉินฮวนยื่นมือลงไปหยิบปลาดำตัวใหญ่หนักกว่าสามชั่งขึ้นจากถัง แล้ววางลงในตะกร้าว่างของอีกฝ่ายโดยตรง
จากนั้นเขาก็หิ้วถังด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจูงจักรยาน มุ่งหน้าไปยังทางแยก
สายตาของเขาดี มองเห็นร้านอาหารที่อยู่ตรงข้ามเยื้องไปจากทางแยกได้แล้ว
บนป้ายเขียนว่า ‘ปลาอาช่าวสูตรต้นตำรับ’
เวลานี้ร้านอาหารคงยังไม่เปิดขาย แต่ประตูกลับแง้มอยู่
หน้าร้านมีรถสามล้อจอดอยู่คันหนึ่ง บรรทุกผักสดและวัตถุดิบอื่น ๆ ไว้ไม่น้อย
เจ้าของร้านคงออกไปซื้อของแต่เช้า
“ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ไหม”
“ที่นี่รับซื้อปลาไหมครับ” เฉินฮวนยืนตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู
“ปลาอะไร” ทันใดนั้นก็มีคนผลักประตูเดินออกมา
เป็นผู้ชายร่างไม่สูงนัก ผอมแห้ง อายุราวสามสิบปี
เสื้อผ้าที่สวมเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน รองเท้าบูตยางเปื้อนโคลนคู่หนึ่ง
ดูท่าทางน่าจะเป็นพนักงานในครัว
“ปลาดำครับ ปลาแม่น้ำธรรมชาติ เพิ่งจับขึ้นมา” เฉินฮวนขยับถังไปข้างหน้าเล็กน้อย
“รู้จักหาร้านมาส่งดีนี่” ผู้ชายกวาดตามองเฉินฮวนตั้งแต่หัวจรดเท้า
ปากพูดเหน็บแนมไปด้วย สายตาก็มองเข้าไปในถังไปด้วย
“ขนาดไม่เท่ากันเลย สีดูก็ไม่ถูกต้อง”
“นี่เป็นปลาดำแท้หรือเปล่า” ผู้ชายหาเรื่องจับผิดขึ้นมาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ปลาที่จับมาจากแม่น้ำ ขนาดย่อมไม่เท่ากันอยู่แล้วครับ ยิ่งสีเข้ม เนื้อก็ยิ่งดี คุณเปิดร้านอาหาร น่าจะรู้ดีกว่าผมเสียอีก” เฉินฮวนพยายามอดทนให้มากที่สุด