เรื่องเป็นอย่างที่เฉินฮวนคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด
หลังจากรอคอยอย่างอดทนอยู่ครู่หนึ่ง ตรงซอกหญ้าที่เคยเงียบสงบก็มีเคลื่อนไหวอีกครั้ง
มีสิ่งดำทะมึนค่อย ๆ ลอยขึ้นมา ลายคล้ายงูน้ำเริ่มมองเห็นชัดเจน
ปลาดำตัวใหญ่นั่นอดทนต่อไปไม่ไหว ต้องขึ้นมาหายใจเสียแล้ว
ทันทีที่มันยื่นปากพ้นผิวน้ำ ก้อนหินที่รอคอยมานานก็พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็วดุจสายลมและสายฟ้า
เพี๊ยะ! ราวกับฟ้าลงทัณฑ์ ปาดเข้าเต็มหน้า
ปลาดำผู้โชคร้ายพลิกตัวกลับท้องชี้ขึ้นทันที
"ได้ตัวแล้ว!" เฉินฮวนเดินเท้าเปล่าลุยลงไปในกอหญ้า มือหนึ่งคว้าปากปลาไว้แน่นแล้วออกแรงยกขึ้น
"ให้ตายสิ ตัวโตขนาดนี้"
ยกขึ้นมาดู ยาวเกือบสองฉื่อ หนักประมาณสิบเจ็ดสิบแปดชั่ง
"ดี ๆ กินได้หลายวันเลย" สีหน้าพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของเฉินฮวน
ปลาดำตัวนี้เป็นของดี โดยปกติถือเป็นจ้าวแห่งน้ำ กินแต่เหยื่อเป็น ๆ
ปลาเล็ก กุ้งฝอย กบ ปลาไหล และอะไรทำนองนั้นล้วนเป็นของโปรดของมัน
ดังนั้นเนื้อปลาจึงไม่เพียงมีคุณค่าทางอาหาร แต่รสชาติยังเข้มข้น นับเป็นวัตถุดิบชั้นสูงในแม่น้ำนี้ทีเดียว
เดิมทีคิดจะหิ้วปลากลับบ้านแบบนี้แหละ
แต่แล้วเฉินฮวนก็พบว่าไม่ไกลออกไปข้างหน้าริมตลิ่ง ก็มีฟองอากาศผุดขึ้นมาเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเป็นปลาดำตัวใหญ่อีกตัว
"วันนี้คงเป็นวันเฮงของเราแล้ว" เฉินฮวนโยนปลาดำขึ้นตลิ่ง แล้วรีบคว้าก้อนหินอีกก้อนมาจับจ้องตรงจุดที่ฟองอากาศผุด