บทที่ 16 ผดุงคุณธรรม ช่วยรักษาคนก็ต้องเก็บเงิน
“ถือว่าเธอโชคดีที่เจอคนใจดีและน่าเชื่อถืออย่างฉัน”
“ไม่อย่างนั้นต่อไปคงต้องนั่งรถเข็นแล้วละ” เฉินฮวนบ่นพึมพำ พลางหันหลังไปนั่งยองๆ ล้างมือริมแม่น้ำ
“นี่เธอกำลังรังเกียจว่าฉันสกปรกอยู่หรือไง” จ้าวจิงจิงโมโหขึ้นมาอีกครั้ง
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงโมโหขนาดนี้
ทั้งที่เฉินฮวนเพิ่งช่วยรักษาเท้าของเธอ ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกซาบซึ้งเขาเลยสักนิดนะ
เป็นเพราะท่าทีไม่เอาจริงเอาจัง ดูไม่เป็นโล้เป็นพายของเขา หรือเป็นเพราะสายตาร้อนแรงที่มองร่างกายเธอเมื่อครู่กันแน่
เฉินฮวนสะบัดน้ำออกจากมือแล้วเช็ดให้แห้ง จากนั้นก็ยื่นมือไปตรงหน้าจ้าวจิงจิง
“ทำอะไร” จ้าวจิงจิงชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเธอก็เข้าใจว่าเฉินฮวนคงจะวางมาดสุภาพบุรุษ ช่วยพยุงเธอขึ้นมา
เธอจึงยื่นมือขาวเนียนออกไป คิดจะจับมือใหญ่ของเฉินฮวน
แต่เฉินฮวนกลับปัดมือเธอออก
“เธอทำอะไรน่ะ” จ้าวจิงจิงตวาดอย่างโมโห
“ทำเป็นไม่รู้ไปได้”
“ก็ต้องค่ารักษาสิ ฉันอุตส่าห์เหนื่อยช่วยเธอตั้งนาน จะให้ทำฟรีหรือไง เธอคิดว่าฉันมีรสนิยมชอบเท้าหรือไง” เฉินฮวนโวยวายอย่างจริงจัง
“เธอเป็นคนแบบไหนกัน ถึงกล้ามาขอเงินฉัน”
“แล้วเมื่อกี้เธอเอาหน้าไหนมาพูดว่าตัวเองใจดีและน่าเชื่อถือ” จ้าวจิงจิงรู้สึกว่าชาตินี้ไม่เคยโมโหขนาดนี้มาก่อน
เฉินฮวนเจ้าคนบ้าเอ๊ย คิดอะไรอยู่กันแน่ ทั้งที่เธอเป็นสาวสวยขนาดนี้ ยังไม่มีมารยาทสุภาพบุรุษสักนิดเลยหรือไง
ในหัวมีแต่เรื่องเงิน น่าขยะแขยงชะมัด
เฉินฮวนทำสีหน้าเคร่งขรึม “ฉันไม่ได้ยืนดูเธอตาย ไม่ได้ทิ้งเธอไว้ที่นี่จนกลายเป็นคนพิการ แบบนี้ไม่เรียกว่าใจดีแล้วจะเรียกว่าอะไร”