“แกหาที่ตาย!” ดวงตาของเฉินฮวนแทบจะพ่นไฟออกมา
เขาสาวเท้าเข้าไป ใช้เท้าถีบตรงก้นใหญ่ของผู้ชายคนนั้นอย่างจัง
ไอ้หมอนั่นไม่ทันได้ตอบโต้ ร้องโหยหวนพลางกลิ้งลงมาจากโต๊ะทำงาน
กระแทกกำแพงอย่างแรง แล้วเด้งตกลงพื้น เจ็บจนเขี้ยวกู่ ถึงกับตาลอย
“เป็นยังไงบ้าง?” เฉินฮวนรีบมาข้างๆ หลี่ชุนหลาน
ตอนนี้ กระโปรงลายดอกของหลี่ชุนหลานถูกถลกขึ้นไปถึงพุง ระหว่างขาขาวสองข้าง ด่านป้องกันสุดท้ายที่เหลืออยู่ร่อยหรอแค่ครึ่งเดียว
ดีที่เฉินฮวนมาทันเวลา ถ้าช้าไปอีกครึ่งนาที คงได้เรื่อง
พอเห็นเฉินฮวน หลี่ชุนหลานก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะรีบอธิบายอย่างประหม่า “ฉันสู้สุดชีวิตไม่ให้มันสมใจ แกวางใจเถอะ…”
เฉินฮวนพยักหน้า “ฉันรู้”
ระหว่างพูด เขาช่วยหลี่ชุนหลานจัดกระโปรงให้เรียบร้อย แล้วประคองให้ลุกขึ้น
สีหน้าของเฉินฮวนตอนเผชิญหน้ากับหลี่ชุนหลานนั้นเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูและอ่อนโยน
น้ำเสียงพูดก็อ่อนหวานอย่างที่สุด
“ไอ้ลูกผสม แกมาจากไหน กล้าดียังไงมาขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้า?”
“รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน แกเบื่อชีวิตแล้วรึไง?” จางหม่าจื่อที่เพิ่งพยุงตัวขึ้นตรงมุมกำแพง มือหนึ่งจับเข็มขัดกางเกง อีกมือคว้ากระปุกบุหรี่บนโต๊ะ
แววตาดุร้าย พุ่งเข้าใส่ทันที
“ระวังนะ!” หลี่ชุนหลานหวีดร้องด้วยความตกใจ